Net zoals vorig jaar staat deze cyclo in de planning. Vorig jaar was het mijn absolute hoofddoel terwijl ik dit jaar hier mijn laatste test en hardheid wil op doen voor voor nog iets zwaarders, TransAlp.
In tegenstelling tot vorig jaar een dag van te voren afgereisd. Na de reis de inschrijving geregeld met de reisgenoten en een hapje gegeten met een leuke en gezellige CTWT-club (met aanhang).
In de ochtend was er de 1e een verrassing, er kwam een flinke bui regen naar beneden terwijl dit niet voorspelt was. Jan Willem en Peter gingen iets eerder weg dan Ruvar en ik gezien zij geen bevoorrechte startplek hadden.
We hadden geluk gezien het vlak voor vertrek droog werd en in de verte de blauwe lucht al zichtbaar was.
Tegen de franse gewoonte in werden vertrokken we bijna op tijd. Tot de voet van de Ballon de Servance probleemloos voorin mee kunnen rijden en zo in tegenstelling tot vorig jaar iets energie kunnen sparen. Het begin van de Servance loopt rustig en is het goed vertoeven in de groep totdat het steile deel komt. En daar moet ik logischerwijs de voorste laten gaan en ga mijn eigen tempo rijden. Dit voelt gelijk niet echt lekker, geen power in de benen, hijg als een paard en wordt door steeds meer renners voorbij gereden. Maar ja, het is altijd lastig inschatten hoeveel je er dan voorbij rijden. Ik zie immers genoeg heren voorbij rijden waarvan ik weet dat ik die niet ga bijhouden. Het laatste stuk op de klim werd er een groepje gevormd en me toen vervolgens de afdaling in laten vallen. Nog wel behoudend gedaan gezien het nog nat was en met carbon wielen heb je wat minder remkracht. Toch nog de nodige heren ingehaald maar geen groot aantal plekken gewonnen zoals vorig jaar.
Met deze groep ging het in een lekker tempo richting Col. d'Oderen. Het is een lekker lopende klim waar strak tegen op gereden werd. Een paar momentjes wel even moeten bijten maar niet in de problemen geraakt. Wel was hier de 2e verrassing van de dag. Geen bevoorrading op de top. Terwijl ik qua vocht daar wel rekening mee had gehouden. Dan maar overschakelen naar plan B en dat is met 1 drinkbus door naar de volgende bevoorrading op de Grand Ballon, terwijl ik die juist wou overslaan.
Na een lekkere afdaling komt dat al snel een stuk wat ik behoorlijk zwaar vind. Vorig jaar daar zelfs nog een tactische fout gemaakt en dat mocht me dit jaar niet overkomen.
Vanaf de voet van de Col de Bramont werd door de sterkere heren en dame! gelijk een stevig tempo opgelegd. Dit kon ik nog bij benen totdat er een aantal versnellingen kwamen. Ik moest even passen en mijn eigen tempo rijden, het risico om me nu hier al over de kop te rijden is wel erg groot. De groep viel in 1e instantie wat uit een, maar toen de tempo wisselingen stopte kwam de groep weer bij elkaar. Behalve ik. Op een kleine 50 tot 100 meter bungelde ik aan het elastiek. Kraken maar niet breken maar wel in mijn eigen tempo rijdend.
Op de lastige Route des Americans ging dit verhaal zo verder. Wel wist is dat ik bovenaan in de groep moest zitten. Dus het tempo iets verhoogd zonder te veel te forceren reed ik rustig naar de groep toe. Wel zorgend voor overschot zodat ik een sprint zou kunnen trekken indien noodzakelijk. Net voor de top kon ik aansluiten en begonnen we aan de Route des Crêtes. Een golvende weg waar het tijd was om te herstellen van de inspanning en nog wat te eten en te drinken. Hier tevens mijn laatste slokken drinken terwijl het zeker nog wel zo'n 15km naar de top van de Grand Ballon was. Nog even vocht gebietst bij Jan Willem maar hij was ook bijna door zijn voorraad heen. Dus dan maar de droge mond behouden en nergens forceren. In de hoop dat het vocht te kort beperkt kan blijven.
De top van de Grand Ballons in de groep kunnen bereiken en de bidons weer kunnen vullen om zo weer bij te tanken. Wel merkte ik dat 1 bidon wel erg snel weer leeg was. Dat was niet zo slim gezien het lichaam toch niet in dat tempo alles kan opnemen. Gevolg een buik vol met water, wat misselijkheid en het risico op een sanitaire stop. Maar ja, het is lastig om een dorstig gevoel te onderdrukken.
Tijdens de afdaling mijn zinnen gezet op Jan Willem en zijn groepje, zijn pitstop was sneller, maar kon onderaan weer aansluiten. In die afdaling me trouwens als een baksteen laten vallen en best veel renners gepasseerd.
De de Col de Hundsrucken, daar ging het even mis. Bij het 1e stukje dat de weg omhoog liep schoot de kramp me in beide benen om de oren. Vocht te kort en ook forceren op de klimmen daarvoor zijn volgens mij de reden, de rekening dus. Helaas ben ik zeer ervaren met kramp in cyclo's en weet ondertussen dat ik dit tijdelijk moet ondergaan. Dus geen paniek! Wederom eigen tempo, licht verzet, weinig druk op de benen, wat drinken en dan er rustig doorheen trappen. Dit dus gedaan met als gevolg dat ik de groep moest laten gaan, al viel die gedurende de klim wel steeds verder uit elkaar. Halverwege de klim zag in een stuk onder mij een redelijk grote groep aan komen. Ik reed alles behalve lekker omhoog en was het zaak om niet te vroeg door de groep ingelopen te worden, terwijl ik ook niet wou forceren. In mijn eigen tempo door gereden en vlak voor de top werd ik bijgehaald. Op de top nieuwe verse bidonnen (met dank aan de vrouw en zoon van Marcel!) en daar kwam verrassing 3. Ik had in 1 bidon wat magnesium gedaan gezien dit de krampen vaak vermindert. En de bidon was niet aanwezig. Dit kon ik hard gebruiken maar wat er niet is kan je niet gebruiken dus verder een bidon met water gepakt.
Uiteraard in de afdaling weer de groep bijgehaald en kunnen rusten tot de Ballon d'Alsace. En voor deze klim was ik toch wel een beetje bang. Vrij lang, lastig door de locatie op het parcours en vorig jaar werd het daar harken. En dit jaar eigenlijk niet anders. De groep spatte uit elkaar en de heren voorop reden erg stevig door. Geen houden aan voor mij. Het is zaak om zover mogelijk tempo te blijven rijden en me mentaal op te peppen. Hier wederom zo'n moment gehad, waarom doe ik dit nou toch? Ook met de wetenschap dat hierna een groep cruciaal is om mij heen gekeken en zag eigenlijk alleen maar eenlingen voor en achter me. Geen echte groepen. Op het einde wat versneld om wat heren voor me op te rapen en zo de afdaling in te gaan.
In de afdaling de overige heren om mij heen kwijt geraakt en zag een hele tijd niemand voor me. Pas aan de voet zag ik een groepje van 3. Op het vlakke wat volgde ben ik tempo gaan rijden maar merkte dat ik niet dichterbij kwam en ook wederom was er nog 1 spier dat volledig verkrampte. Dat was een mooi moment om even van de fiets te gaan. Sanitaire stop en snel wat voorzichtig rekken en strekken.
Dit bleek super gepland want niet veel later kwam er een man of 15 voorbij. Mijzelf bij die trein aangesloten en me mee laten slepen tot Champagney. Daar zou de vriendin van Linda staan maar die heb ik helemaal over het hoofd gezien. Dus bij de bevoorrading nog 1 bidon gevuld om het laatste deel aan te vangen.
De groep ging steeds langzamer en een aantal heren besloten weg te springen. Zelf koos ik voor de optie om te blijven zitten. Al heeft dat de nodige tijd gekost gezien we hele stukken slechts 22 km/u reden.
Dan de laatste 5 kilometer. Mentaal kreeg ik toch wel een opsteker. Maximaal een half uur afzien en had nog een uitdaging. Mijn tijd van vorig jaar verbeteren en daarvoor had ik dan ook precies 30 minuten de tijd. Op het 1e steile stuk gelijk door getrokken en vanaf dat moment was het blijven harken geblazen. Slechts 1 andere renner van mijn groep is me nog voorbij gekomen en zelf alleen nog maar andere ingehaald.
Na elke bocht op paar meter hoop je het bordje van de volgende kilometer te zien. En dat lijkt steeds eeuwig te duren. Toch kon ik redelijk tempo houden en bijschakelen op de minder steile stukken. Rob van Cyclobenelux.com maakte nog een foto en gaf aan dat ik nog goed rij en er relatief fris uit zag. Hij heeft al een aantal ergere lijken voorbij zien komen, dat is dan een mentale opsteken. Mijn race goed ingedeeld dus.
Binnen de laatste kilometer moet ik ineens knipperen met mijn ogen. Zie ik dat nou goed? Een ander CTWT pakje. Dat kan toch niet? Robert en Jan Willem heb ik lang geleden moeten laten gaan, die zijn al binnen toch?
De laatste kilometer is niet de zwaarste en maak meer tempo. Raap nog wat andere heren op en zie dan aan de stijl van rijden dat het Jan Willem is. Oei! die is de man met de hamer tegen gekomen. Dan nog een eindsprint maar kan geen andere meer inhalen en rol met 7u24 over de streep, goed voor een 140e plek overall.
Moe maar voldaan is het daarna uithijgen en bijkletsen met vele bekenden. Toch 7 minuten sneller dan vorig jaar en 36 plekken meer naar voren. Progressie blijft aanwezig.
En het leuke van cyclo's is de vele bekende die je spreekt na die tijd, waar je alle verhalen kan aanhoren en mag vertellen!
0 reacties:
Een reactie plaatsen