De koninginnenrit volgens de organisatie. Niet vanwege de hoeveelheid hoogtemeters of vanwege de afstand maar de combinatie en dat op dag 6 zou het erg zwaar gaan maken.
We begonnen met Passo Tonale die erg lekker liep. Nog even gelachen gezien dames flink ruzie onderweg maken over ondersteuning dus het nodige vermaak tijdens het afzien. De klim samen met Rob stevig doorgereden zonder te forceren.
In de afdaling vlogen we naar beneden en halen een hele groep in. We zien een hele tijd zelfs het 1e peloton en in de groep wordt er erg hard gereden. Aansluiten zou fantastisch zijn maar niet realistisch en we besluiten om ons te verstoppen en niet mee te draaien, het gaat immers hard zat.
In de klim naar de 1e verzorging rijdt Rob erg makkelijk en kan ik me goed handhaven. Vervolgens zouden we naar de lastigste klim van de dag rijden. Ongeveer 5 km a 10%, en eerste diende we de klim daar naar toe te overleven in de groep. De klim aanloop naar de Brezerjoch liep al omhoog maar niet lastig. Om me heen kijkend zag ik alleen maar renners die de voorgaande dagen ver voor ons eindigden en we bleven hopen tot de Brezerjoch te kunnen aanhaken.
Tot onze grote verbazing waren we op de Brezerjoch 1 van de sterkere en reden we bijna iedereen uit het wiel. Vlak voor de top was de verrassing compleet, leading dames! Die reden ons in de eerste dagen op een half uur!
De afdaling was heerlijk en we konden ons opmaken voor een lange en saaie klim, Gampenpass. Een klim van 15 km van slechts een paar procent, grote brede weg en er kwam geen einde aan. Rob bepaalde lange tijd de tempo van de ontstane groep en ik verstopte mij tussen de wielen en liet me zoveel mogelijk mee zuigen. Op de top snel bevoorraden waar de kleding herkend werd en dan de laatste 30 kilometer met de nodige Ardennen klimmen, slopend dus. In de afdaling richting de laatste lastige kilometers reden we Ivo en zijn maat achterop. Beide heren zitten normaal gesproken ver, heel ver voor ons. We kregen even te horen dat we wel heel goed bezig waren, nog meer moraal!
Het gaat op en af en het kaarsje gaat bij ons beide langzaam uit. In het laatste stukje afdaling maak ik een dure fout. We worden van de grote weg gestuurd en ik verwacht daarna rechtdoor te moeten. Tijdens de bocht naar links zie ik dat ik direct weer een bocht naar rechts moet maken, ik gooi mijn stuur om en ga goed de bocht in, dacht ik. In de bocht naar rechts ligt een tunnel en dienen we nog verder naar rechts af te buigen. Dit ga ik niet meer redden. In een split second zie ik een ruimte links en stuur daarin, maar door de snelheid red ik dat niet en probeer hard te remmen. Gevolg ik word gelanceerd over mijn stuur heen en kwak als een taart tegen de muur aan. Zodra ik mijn ogen open doe zie ik Rob half tegen de muur staan, maar dat ging net wel goed.
Ik krabbel over eind en Rob staat al naast me en is bezig om mijn ketting weer op zijn plek te leggen. Ik ben wat beduusd en stap op de fiets en rij in het wiel van Rob door. Ik inspecteer mijn lichaam, nek geen last, linkerarm voelt goed, benen geen schrammen te zien, rechterarm auw! Vreemd, geen schram te zien, ik voel aan mijn sleutelbeen en voel niets vreemds. Nogmaals de arm optillen, auw! het lijkt uit de schouder te komen. Ik besluit om mijn hand op de shifter te leggen, niet meer te verplaatsen en verstand op 0 te zetten. Ik hoor Rob mij nog aansporen en volg het wiel van de 1e dames in koers. Helaas moeten we ons nog een eysebosweg klim op hijsen en kom totaal naar de klote over de streep. Zelden mij zo verrot en kapot (letterlijk en figuurlijk) gevoeld.
Snel naar de EHBO. Die kan zelf niets vinden maar het is ook geen goed teken dat ik actief weinig met mijn arm kan. Dus naar het ziekenhuis voor een foto.
In het ziekenhuis voel ik mij eigenlijk gelukkig. De overige renners die ik daar zie liggen duidelijk meer in puin. Toch moet ik terug naar het camp met slecht bericht, gebroken schouderblad.
Dat terwijl we super benen hadden een schitterende koersdag hebben gehad met een resultaat waar we de hele week van hebben gedroomd; 43e, ja 43e bij de heren. Qua plekken een halvering in vergelijking met begin van de week. Dikke top 100 plek overall!
Ik kan stellen dat ik in stijl heb afgesloten en Rob stond nog een laatste zware dag te wachten. Hij gaat de eer van ons team redden. Tot laat in de avond overwogen om nog wel te starten, maar het is niet verantwoord. Ik kan ook alleen maar meer verliezen dan winnen.
Resultaat: 43
Tijd: 5u 11
0 reacties:
Een reactie plaatsen