Oetztaler Radmarathon

Het was alles behalve warm bij de start, slechts een graad of 3! Een kleine gok genomen door weinig kleding aan te trekken zodat ik daar niet de hele dag mee hoefde te zeulen. Korte broek, short km, windstopper en armstukken zou mij warm moeten houden.

Een dikke 12 minuten na de officiële start rolde ik over de streep. Gelijk tempo erin gegooid om warm te worden in de afdaling, maar het was gewoon erg koud het 1e half uur.
De kuhtai verliep rustig en soepel. Massa's aan andere deelnemers ingehaald maar geen enkel moment iets geforceerd of wat dan ook, sparen, sparen en nog mee sparen was het devies.

De afdaling kon ik niet vol nemen door vele deelnemers die het wel erg rustig aan deden, het nadeel van achteraan starten. Maar kwam richting de Brenner in een goeie groep. Op de Brenner geen trap te veel gedaan terwijl er een straf tempo werd gereden. Al met al werd de groep gehalveerd terwijl het wel iets harder mocht van mij. Maar ja, het is lang zat dus sparen, sparen, sparen.

De Jaufen liep niet soepel, ook niet slecht maar merkte dat ik niet echt over had. Misschien ook niet durfde met de Timmel voor de boeg. De hele klim daar ook rustig aan gedaan met slechts een paar testjes voor de benen. Ik merkte wat kracht te missen maar kon wel makkelijk een hoge cadans houden. Dan maar blijven draaien met de benen en het tempo constant houden.

Zelden zo moeten werken in een afdaling en met lichte angst gereden gezien daar 3 man naar beneden vlogen!
Maar ja, laten lopen in een afdaling is geen optie. In een zeer rap tempo was ik van de top van de Jaufen tot aan de voet van de Timmeljoch. Er stond nu nog een klim van 28 km voor de boeg.

De Timmeljoch kan ik kort over zijn; 5km te lang voor mij. Het laatste stuk helemaal verrot gegaan en zag zelfs de 7km/u in beeld komen. Kruipend naar boven en daar voor het eerst die dag door meerdere personen ingehaald, al was ik die heren al eerder voorbij gereden. Het was een lange lijdens weg naar boven. Zelfs tijdens de laatste 500 lastige meters dacht ik nog aan afstappen in plaats van tandje erbij om de top sneller te bereiken. Gewoon helemaal leeg.

De top van de Timmeljoch is dan nog niet het einde. Na een stukje heel snel afdalen (103 km/u!) rest er nog een knikje van 2km. En daar schoot uiteraard de kramp erin en kon ik wederom niet anders dan rustig verder omhoog rijden. Dan vanaf de Mautstelle is het echt achter de rug en kan je in een rap tempo naar Solden rijden. Het groepje was een man of 10 groot bij het ingaan van de afdaling. Maar de streep bereikte ik meteen Duitser en nog een Nederlander. De rest van de groep kon het hoge tempo niet bijbenen.
Helemaal leeg rolde ik dan ook over de streep. Zeer trots over het uitrijden en nog veel trotser over het behaalde resultaat: 447e in 8u40!!