My Second Life

Zwarte sneeuw

2012-01-09T10:58:00.000+01:00

Het is een hele lange tijd stil geweest hier. Nadat seizoen 2011 ten einde was is het fietsen op een flink lager pitje komen te staan. November en december doorgekomen met af en toe een appeltaart/pannenkoek rit, een beetje yoga en verder niets wat met sporten te maken heeft.

2012 zal een zeer kort seizoen worden, al mag je eigenlijk niet eens van een seizoen gaan spreken. Aangezien ik fietsen toch niet kan laten en afzien op zijn tijd toch erg lekker is vond ik mijzelf nu al bij de 1e trainingskoers in Alphen aan de Rijn.
(Foto's met dank aan fotokoos.nl)

Het mooie weer zorgde voor een grote opkomst en wetende dat ik vrij weinig gedaan heb in december/januari zal het een zwaar koersje worden. Gelukkig kan ik teren op mijn conditie van het lange en goede seizoen 2011 al kon dat niet voorkomen dat Rob van Niet (winnaar van de daags ervoor gereden strandrace Egmond-Pier-Egmond) mij zwarte sneeuw liet zien. We kwamen met een groepje achterop en het duurde 2 ronde voordat het gat dicht was. En tijdens die inspanning moest ik erg diep gaan met sneeuw voor mijn ogen tot gevolg. Het is lang, erg lang geleden dat ik dat ervaren heb.

Inclusief het ritje van en naar huis toe was het een zeer goede training, en is het heerlijk om weer eens verrot te gaan!

kansloos in Munster

2011-10-23T21:58:00.000+02:00

Vorig jaar mijzelf daar volledig verrast met een 12e plek. Toen een massasprint met ongeveer 60 renners. Dit jaar zou ik sterk genoeg moeten zijn om tot het einde weer mee te kunnen. Daarbij is dan wel 1 ding erg belangrijk, dat je er ook bij bent...

Dit jaar ging het op dat gebied volledig mis. Door een omleiding kwam ik 2 minuten te laat aan de start. Gevolg in de achtervolging en eigenlijk al wetende dat je nooit voorin zal raken. Het zit niet in mijn karakter om op te geven en tegen beter weten in strak blijven rijden. Veel op kop van pelotons gereden al was dat kansloos. De heren en dames kunnen niet veel harder anders hadden ze immers daar niet gereden.

In de heuvelzone bij Tecklenburg veel doorgetrokken en met een paar andere sterke heren van groep naar groep gereden. Het grootste probleem zou de laatste 30 kilometer worden. Volledig vlak naar Munster. Als je daar geen goede groep hebt dan komen heel veel renners terug. En opschuiven naar een andere groep is bijna onmogelijk. Na veel gooien en smijten met mijn krachten in de heuvelzone was het gelukt om de groep uit te dunnen tot ongeveer 15 heren. Met een beetje geluk zou de samenwerking goed zijn en de laatste 30km voorbij vliegen.

Helaas kwam mijn hoop niet uit. Teveel heren waren aan het linkeballen of gewoon moe gereden. Gevolg dat met nog een kilometer of 10 voor de boeg een groot peloton kwam aansluiten. Wel meer tijd om te verschuilen maar toch baalde ik, gezien veel moeite voor niets was geweest.
Tot mijn (en de rest van het peloton) grote verrassing werden we opgehouden door de politie bij het binnenrijden van Munster. Er werd iets gezegd over een valpartij bij de finish. Na een paar minuten wachten mochten we weer verder. We werden continue verzocht om niet hard te rijden en zeker niet te sprinten. Al snel werd duidelijk waarom. Er stonden nog een aantal ambulances en er lagen nog meerdere renners in de kreukels in de berm. Er was blijkbaar een zeer grote valpartij geweest bij de 1e groep. Op dat moment was ik toch wel blij dat ik daar niet bij zat..

Het gevoel wat overheerst is opluchting. Sommige dingen gebeuren voor een bepaalde reden.

Uittreden Clubkampioen

2011-10-15T19:32:00.000+02:00

Vorig jaar mezelf verrast met een overwinning tijdens het clubkampioenschap. Dit jaar daar menigmaal aan herinnerd door clubgenoten. Een titel prologeren is lastig en dat heb ik ondervonden. Je weet immers dat er nu wel op je gelet wordt en zal je anders/slimmer moeten koersen. Je zal de andere moeten verrassen.

In het begin de kat uit de boom gekeken en voor de rest een inschatting gemaakt van mijn concurrenten. Deze heren in de gaten houden en zorgen dat je erbij zit als ze weg zijn. Of uiteraard de benen stil houden als andere het werk op knappen.

Meerdere malen de aanval opgezocht maar echt weg komen was er niet bij. Andere duo's kregen meer ruimte alleen dan is het vrijwel kansloos tegen meerdere hardrijders. Daarbij alert blijven dat de voorsprong niet te groot wordt en anders de tegen aanval zoeken. In de hoop dat je aansluiting bij de heren vooraan kan vinden of anders het gat een stuk verkleind, waarbij de rest van het peloton dan het tempo wel hoog houdt.

Het tempo lag over het algemeen strak en de vele aanvallen maakte de koers interessant maar daardoor ook lastig. Alert rijden was continue nodig, zeker om niet achter de feiten aan te gaan rijden. In de hoop een massasprint te vermijden waren er meerdere die het tempo strak hielden of met een groepje op avontuur wilden. Zelf ben ik redelijk rap alleen er een aantal heren die aanwezig waren en goed reden zijn een stukje sneller.

Niet gehoopt, wel verwacht werd het dus een massasprint. Met nog 1 bocht te gaan zat ik iets te ver van achteren. Ik hoopte dat het nog zou stilvallen en dan van achteruit te demarreren. Dit gebeurde dus niet en een kort sprintje hielp mij in de juiste positie.

Tot mijn verbazing werd de sprint heel vroeg aan gegaan en moest ik wel reageren. Er was alleen nog plek in de binnenbocht en dook in het smalle gaatje. Dit gaatje werd half gedicht waardoor ik even de benen moest stilhouden en daardoor direct kansloos werd. Maar ja, dan had ik eerder positie moeten kiezen. Uiteindelijk opnieuw aangezet en kon er een 4e plek uitslepen. Helaas net naast het podium...

De zonnige dag en de BBQ achteraf maakte het toch nog tot een superdag. Genieten hangt gelukkig niet af van winnen. En zo blijft er honger voor de toekomst!

Knechten in Tweelandenkoers

2011-10-01T19:29:00.000+02:00

Deze koers stond volledig in het teken van ploegmaat Stefan. Hij reed nog voor het podium van het Prestige klassement dus de taak van de rest van de heren was om hem te ondersteunen.
De beleving bij het ingaan van de koers was totaal verschillend. Je weet waarom je rijdt, en dus niet zomaar om te overleven, en het eventueel niet uitrijden nadat je het nodige werk hebt verzet kan dan toch voldoening geven. Voor mij was het idee erg prettig dat ik mijn werk kan doen en die verdomd zware finale niet hoeft te ondergaan.

In de neutralisatie in het wiel van Jerry naar voren gereden en daar tot aan de finale ook niet meer weg geweest. Waar ik van nature nogal laks ben helpt een doel hierbij zeer goed. Nu bleef ik voorin gezien ik (eigenlijk we) als vliegen om Stefan heen bleven zwerven. Zodra ik iets naar achtere zakte reed ik gelijk weer naar voren gezien ik daar wel wat kon betekenen en dat hield mij scherp.

Vanaf het begin gelijk wat aanvallen en voornamelijk Kornafel was erg actief. Ik kon dat niet echt waarderen want hierdoor mochten we steeds vol aan de bak. Stefan was steeds heel attent en gaf aan wie er weg waren. Wisten we gelijk of we lekker konden blijven zitten of er een treintje opgezet moest worden.

Per ongeluk met Stefan weg gereden naar een groepje waar Kornafel mee weg was. Doel was het gat dichtrijden maar had alleen Stefan in mijn wiel. De samenwerking was er niet en werden we dus ook snel weer terug gepakt. Vervolgens nog een paar keer moeten sleuren om Kornafel of van Grinsven terug te halen en dat begin je dan toch wel te voelen.

Richting de lokale rondes kon ik goed voorin blijven ook in de 1e ronde zat ik vrij goed. Het viel af en toe ook stil zodat het vechten voor de plek was. In de 2e ronde toen de finale echt begon reden de genoemde kleppers weg en zag ik dat Stefan niet mee zat. Op het moment dat ik trachte naar voren te rijden zag ik Stefan het gas erop gooien en vloog alles op de kant. Dit was er voor mij teveel aan. Ook omdat ik toen wist dat ik niet meer voorin zou kunnen komen om te helpen.

Mij af laten zakken naar was gelosten en zag ineens Jerry met een lekke band. Met behulp van een andere ploeg het wiel gewisseld en vervolgens samen naar het laatste groepje in de wedstrijd gereden. Deed nog flink pijn om een beetje tempo te onderhouden.

Uiteindelijk wel uitgereden en daar te horen gekregen wat ik had zien gebeuren. Het doel was helaas niet gelukt. Heel veel respect voor Stefan voor zijn goede prestaties dit seizoen maar ook dat hij het aan durft om een ploeg voor hem te laten rijden. Dit schept toch wat verplichtinge en die moet je maar willen.
Voor mijzelf is het duidelijk, wel van nature veel te veel knecht. Haal veel voldoening uit het helpen van andere en dmv een doel kan ik net dat beetje extra tijdens de koers, minder sparen en meer rijden!

Polderstoempen in Ottoland

2011-09-19T21:34:00.000+02:00

Een omloop midden in tussen de weiland en veel wind, dat betekend maar 1 ding. Oorlog op de weg en waaiers! En dit met een omloop van een kilometer of 5 waar de wind dwars over heen stond. Dus elke strook zou het werken blijven.

Al flink voor de tijd stonden de meeste heren al klaar op de streep maar dat is niet mijn ding. Geen zin om lang stil te staan met als gevolg dat ik weer helemaal achteraan mocht aansluiten. Ik verwachte dat het gelijk op de kant zou gaan maar dat viel mee. Ik begon wel gelijk met schuiven maar er werd redelijk rustig gekoerst in de 1e paar kilometer.

Vlak voor het ingaan van de 2e ronde zag ik dan ook gebeuren wat ik al eerder had verwacht, het peloton brak en een groep ging er vandoor. Direct zelf de achtervolging ingezet en met een enkeling in mijn wiel de sprong gemaakt.

Als snel was het verschil duidelijk en reden we met 17 man weg. Het tempo lag niet heel erg hoog maar doordat het niet stil viel werd de voorsprong met het peloton snel groter. Er waren nog genoeg ronde voor de boeg dus het zou nu interessant worden wat er zou volgen.
Een aantal keer werd er aangevallen maar de groep bleef wel samen werken waardoor alles steeds weer geneutraliseerd werd.

Door de verschillende aanvallen en er geen 17 man in een waaier past werden nog een aantal renners gelost zodat we uiteindelijk met 11 man de finale in gingen. Een ronde voor het einde sprong de latere winnaar solo weg. Nog geen kilometer later ging daar nummer 2 er ook vandoor en uiteraard niemand die er iets voor voelde om ze terug te halen.
We gingen dus rijden om plek 3. Vlak voor de laatste bocht sprong er weer iemand weg. Ik reageerde gelijk maar iedereen zat in mijn wiel zodat ik het gat niet dichte met als gevolg dat het podium weg was. De motivatie om alles uit de laatste sprint te halen was ook weg en zo kon ik me laten uitbollen met een 10e plek tot gevolg.

Race in Krimpen

2011-09-15T19:13:00.001+02:00

De vele foto's vertellen het verhaal eigenlijk wel. Mij veel verstopt vanwege niet al te goede benen. Uiteindelijk door slim te rijden er een 6e plek in de sprint uit kunnen slepen.

Zoals de laatste tijd naar goede gewoonte achterin gestart. Het opwarmen tijdens de koers bevalt mij wel.

Ronde van Purmerend

2011-09-14T23:16:00.000+02:00

Na een tijdje vrij gedaan te hebben werd het wel weer tijd voor wat intensief werk. Een criterium is daar vaak wel voor geschikt en niet ver van huis kon ik starten.
Het parcours was best interessant met van alles wat. De benen voelden als pap en er waren verschillende plekken waar je goed kon schuiven dus van achter gestart. Ook heb ik weinig zin om al 20 minuten voor de start op te stellen...

Het tempo lag vanaf het begin gelijk hoog met als gevolg dat er elke ronde de nodige renners af moesten dus ik mocht steeds aan de bak om gaten te dichten. Ik vond het eigenlijk wel prima en dit was meer een verkapte training dan een koers waar ik ambities had.

Rustig wat opgeschoven om zo minder vaak aan de bak te hoeven. Bij 1 van de tussensprints naar voren gereden en nog snel een 4e plek, dus envelop, kunnen bemachtigen. Voor de rest weinig bijzonders gedaan. De slag met 7 man zag ik gebeuren maar had niet de benen en drive om er wat aan te doen en zo uiteindelijk in het peloton over de meet gereden. Goed voor een 18e plek.
De start voor het laatste deel van het seizoen is gemaakt.

Oetztaler Radmarathon

2011-09-07T21:37:00.000+02:00

Het was alles behalve warm bij de start, slechts een graad of 3! Een kleine gok genomen door weinig kleding aan te trekken zodat ik daar niet de hele dag mee hoefde te zeulen. Korte broek, short km, windstopper en armstukken zou mij warm moeten houden.

Een dikke 12 minuten na de officiële start rolde ik over de streep. Gelijk tempo erin gegooid om warm te worden in de afdaling, maar het was gewoon erg koud het 1e half uur.
De kuhtai verliep rustig en soepel. Massa's aan andere deelnemers ingehaald maar geen enkel moment iets geforceerd of wat dan ook, sparen, sparen en nog mee sparen was het devies.

De afdaling kon ik niet vol nemen door vele deelnemers die het wel erg rustig aan deden, het nadeel van achteraan starten. Maar kwam richting de Brenner in een goeie groep. Op de Brenner geen trap te veel gedaan terwijl er een straf tempo werd gereden. Al met al werd de groep gehalveerd terwijl het wel iets harder mocht van mij. Maar ja, het is lang zat dus sparen, sparen, sparen.

De Jaufen liep niet soepel, ook niet slecht maar merkte dat ik niet echt over had. Misschien ook niet durfde met de Timmel voor de boeg. De hele klim daar ook rustig aan gedaan met slechts een paar testjes voor de benen. Ik merkte wat kracht te missen maar kon wel makkelijk een hoge cadans houden. Dan maar blijven draaien met de benen en het tempo constant houden.

Zelden zo moeten werken in een afdaling en met lichte angst gereden gezien daar 3 man naar beneden vlogen!
Maar ja, laten lopen in een afdaling is geen optie. In een zeer rap tempo was ik van de top van de Jaufen tot aan de voet van de Timmeljoch. Er stond nu nog een klim van 28 km voor de boeg.

De Timmeljoch kan ik kort over zijn; 5km te lang voor mij. Het laatste stuk helemaal verrot gegaan en zag zelfs de 7km/u in beeld komen. Kruipend naar boven en daar voor het eerst die dag door meerdere personen ingehaald, al was ik die heren al eerder voorbij gereden. Het was een lange lijdens weg naar boven. Zelfs tijdens de laatste 500 lastige meters dacht ik nog aan afstappen in plaats van tandje erbij om de top sneller te bereiken. Gewoon helemaal leeg.

De top van de Timmeljoch is dan nog niet het einde. Na een stukje heel snel afdalen (103 km/u!) rest er nog een knikje van 2km. En daar schoot uiteraard de kramp erin en kon ik wederom niet anders dan rustig verder omhoog rijden. Dan vanaf de Mautstelle is het echt achter de rug en kan je in een rap tempo naar Solden rijden. Het groepje was een man of 10 groot bij het ingaan van de afdaling. Maar de streep bereikte ik meteen Duitser en nog een Nederlander. De rest van de groep kon het hoge tempo niet bijbenen.
Helemaal leeg rolde ik dan ook over de streep. Zeer trots over het uitrijden en nog veel trotser over het behaalde resultaat: 447e in 8u40!!

Criteriums

2011-09-04T18:24:00.003+02:00

In augustus stonden nog een aantal criteriums op het programma. De ene meer succesvol dan de andere.

Zo werd werd de afwachtingswedstrijd in Veenendaal relatief saai doordat een kopgroep snel weg reed en de rest van het peloton het wel best vond.

In Baarn had ik goed benen maar ook pech. Op de fiets er heen gegaan en lek gereden tijdens de koers. Geen reserve wiel dus bandje vervangen. Toen dit maar rustig gedaan en daarna rustig weer ingestapt om toch nog wat intensief te trainen voor de Oetztaler Radmaraton.

Foto's Transalp

2011-07-23T20:54:00.000+02:00

Met o.a. dank aan Rob Meeuwessen nog wat foto's!

Transalp 7e dag

2011-07-21T23:38:00.000+02:00

Daar hoef ik niet veel woorden aan vuil te maken. De hele dag op het terras hangen en niets doen.

Wachten op Rob die de eer van ons team redt. Met een dubbel gevoel sta ik daar. Uiteindelijk zelf niet uitgereden maar wel heel veel bijgedragen aan onze prestatie.
Ik ben trots op de prestatie van Rob deze laatste dag en baal dat ik hem niet heb kunnen helpen. Dat gevoel is sterker dan niet zelf hebben kunnen rijden. Gedurende de week wordt het team gevoel erg groot en verschrikkelijk belangrijk. Beide hadden we onze goede en zwakke momenten en niets zo fijn als een teammaat die je op zulke momenten je de extra push kan geven. Door ons gelijkwaardige niveau was de samenwerking meer dan prettig te noemen en de beleving van sport bedrijven komt ook nog overeen. Ik voel mij dan ook zeer vereerd om samen met Rob deze uitdaging gedaan te hebben.

De Transalp stond op nummer 1 op mijn to do list, en krijgt nu vervolgens een vaste plek op mijn lijst!

Transalp 6e dag

2011-07-21T22:57:00.001+02:00

De koninginnenrit volgens de organisatie. Niet vanwege de hoeveelheid hoogtemeters of vanwege de afstand maar de combinatie en dat op dag 6 zou het erg zwaar gaan maken.

We begonnen met Passo Tonale die erg lekker liep. Nog even gelachen gezien dames flink ruzie onderweg maken over ondersteuning dus het nodige vermaak tijdens het afzien. De klim samen met Rob stevig doorgereden zonder te forceren.

In de afdaling vlogen we naar beneden en halen een hele groep in. We zien een hele tijd zelfs het 1e peloton en in de groep wordt er erg hard gereden. Aansluiten zou fantastisch zijn maar niet realistisch en we besluiten om ons te verstoppen en niet mee te draaien, het gaat immers hard zat.

In de klim naar de 1e verzorging rijdt Rob erg makkelijk en kan ik me goed handhaven. Vervolgens zouden we naar de lastigste klim van de dag rijden. Ongeveer 5 km a 10%, en eerste diende we de klim daar naar toe te overleven in de groep. De klim aanloop naar de Brezerjoch liep al omhoog maar niet lastig. Om me heen kijkend zag ik alleen maar renners die de voorgaande dagen ver voor ons eindigden en we bleven hopen tot de Brezerjoch te kunnen aanhaken.

Tot onze grote verbazing waren we op de Brezerjoch 1 van de sterkere en reden we bijna iedereen uit het wiel. Vlak voor de top was de verrassing compleet, leading dames! Die reden ons in de eerste dagen op een half uur!

De afdaling was heerlijk en we konden ons opmaken voor een lange en saaie klim, Gampenpass. Een klim van 15 km van slechts een paar procent, grote brede weg en er kwam geen einde aan. Rob bepaalde lange tijd de tempo van de ontstane groep en ik verstopte mij tussen de wielen en liet me zoveel mogelijk mee zuigen. Op de top snel bevoorraden waar de kleding herkend werd en dan de laatste 30 kilometer met de nodige Ardennen klimmen, slopend dus. In de afdaling richting de laatste lastige kilometers reden we Ivo en zijn maat achterop. Beide heren zitten normaal gesproken ver, heel ver voor ons. We kregen even te horen dat we wel heel goed bezig waren, nog meer moraal!

Het gaat op en af en het kaarsje gaat bij ons beide langzaam uit. In het laatste stukje afdaling maak ik een dure fout. We worden van de grote weg gestuurd en ik verwacht daarna rechtdoor te moeten. Tijdens de bocht naar links zie ik dat ik direct weer een bocht naar rechts moet maken, ik gooi mijn stuur om en ga goed de bocht in, dacht ik. In de bocht naar rechts ligt een tunnel en dienen we nog verder naar rechts af te buigen. Dit ga ik niet meer redden. In een split second zie ik een ruimte links en stuur daarin, maar door de snelheid red ik dat niet en probeer hard te remmen. Gevolg ik word gelanceerd over mijn stuur heen en kwak als een taart tegen de muur aan. Zodra ik mijn ogen open doe zie ik Rob half tegen de muur staan, maar dat ging net wel goed.
Ik krabbel over eind en Rob staat al naast me en is bezig om mijn ketting weer op zijn plek te leggen. Ik ben wat beduusd en stap op de fiets en rij in het wiel van Rob door. Ik inspecteer mijn lichaam, nek geen last, linkerarm voelt goed, benen geen schrammen te zien, rechterarm auw! Vreemd, geen schram te zien, ik voel aan mijn sleutelbeen en voel niets vreemds. Nogmaals de arm optillen, auw! het lijkt uit de schouder te komen. Ik besluit om mijn hand op de shifter te leggen, niet meer te verplaatsen en verstand op 0 te zetten. Ik hoor Rob mij nog aansporen en volg het wiel van de 1e dames in koers. Helaas moeten we ons nog een eysebosweg klim op hijsen en kom totaal naar de klote over de streep. Zelden mij zo verrot en kapot (letterlijk en figuurlijk) gevoeld.
Snel naar de EHBO. Die kan zelf niets vinden maar het is ook geen goed teken dat ik actief weinig met mijn arm kan. Dus naar het ziekenhuis voor een foto.

In het ziekenhuis voel ik mij eigenlijk gelukkig. De overige renners die ik daar zie liggen duidelijk meer in puin. Toch moet ik terug naar het camp met slecht bericht, gebroken schouderblad.
Dat terwijl we super benen hadden een schitterende koersdag hebben gehad met een resultaat waar we de hele week van hebben gedroomd; 43e, ja 43e bij de heren. Qua plekken een halvering in vergelijking met begin van de week. Dikke top 100 plek overall!
Ik kan stellen dat ik in stijl heb afgesloten en Rob stond nog een laatste zware dag te wachten. Hij gaat de eer van ons team redden. Tot laat in de avond overwogen om nog wel te starten, maar het is niet verantwoord. Ik kan ook alleen maar meer verliezen dan winnen.
Resultaat: 43
Tijd: 5u 11

Transalp 5e dag

2011-07-18T18:09:00.000+02:00

De dag waar ik veel angst voor had. De dag dat regen werd voorspeld en dat met een monster van een klim voor de boeg stond, en niet de vergeten een lastige afdaling.

In de ochtend is de weg nog nat, de temperatuur was laag maar de voorspellingen waren beter, het zou droog blijven. In het startvak keken wij onze ogen uit naar de vele WiFli's om ons heen. Voor de rest ook veel nieuwe blinkende cassettes, en daar stonden wij dan met ons relatief zware verzet. Met het motto "harken wordt het toch"

De start was vandaag het tegen over gestelde van de finish van gisteren. Eerst de Passo d'Eira over vervolgens de Passo Foscagno en daarna een zeer lange afdaling richting de Mortirolo. De eerste klimmen liepen goed en in de afdaling zaten we tussen heren en dames die we de gehele week nog niet gezien hadden. het tempo lag zeer hoog en in de groep zaten heren uit het 1e startvak die duidelijk het gat weer wilden dichten. Dit ging niet lukken maar het betekende wel dat we in een mum van tijd aan de voet van de Mortirolo stonden.

Over de Mortirolo kan ik zeer weinig vertellen. Het was harken, harken en nog meer harken. De eerste paar kilometer gaan wel maar zodra het steile deel begint kan ik maar 1 ding doen, dansen op de pedalen. En dat heb ik bijna de rest van de klim gedaan. Af en toe werden we ingehaald, af en toe haalden we andere in maar echt veel gebeurde er niet op de klim. Het leek meer op een grote parkeerplaats.
Zeer blij toen ik eindelijk boven was en dat de benen die spanning niet meer zouden voelen, tijdelijk dan...

In de afdaling wat eten naar binnen gewerkt, wetende dat er nog 17 km vals plat voor ons lag. De afdaling is technisch en verliep soepel. Daar weer naar Rob kunnen rijden gezien hij al iets eerder aan deze afzink was begonnen.

Eenmaal beneden hadden we geluk en kwamen we in een goed en rap groepje terecht. Voor mijn doen even een te rappe groep. Het tempo lag hoog en had moeite om te volgen. Hier liet Rob zijn meesterknecht kwaliteiten zien en elke keer dat ik een gaatje moest laten reed hij dit weer voor mij dicht. In die 17km werd ik totaal gesloopt!

Blij en super tevreden over het resultaat kwamen we over de streep. De benen zijn verrot maar we gaan steeds beter rijden. Ons moraal was ski high voor de koninginnenrit!

Resultaat: 54
Tijd: 4u 11

Transalp 4e dag

2011-07-16T17:57:00.001+02:00

"Highway to Hell" knalde uit de spiekers terwijl wij in het 3e startvak waren terug gevallen. Met nieuw moraal om de dag van gisteren te corrigeren en weer in het startvak te komen waar we thuis horen stond vandaag o.a. de Stelvio op het programma. Dit keer mij niet laten verrassen en met Rob plaats genomen direct achter de motoren. De neutralisatie zou lang zijn en het tempo was erg hoog. Voorin werd er blijkbaar hard gereden met als gevolg dat de vakken daarachter ook moeten doorrijden. Groepen met renners van startvak B raapten we onderweg al op en verschijnende Italianen vloekte of het niet rustiger kon. Ik had maar 1 ambitie en dat was zoveel mogelijk van voren te eindigen, dus maakte geen vrienden door gewoon door te rammen. Hoe eerder bij de Stelvio des te beter.

Tijdens de kreeg Rob weer last van voedsel waar hij vanaf moest. Daarna hervond hij zijn benen en ik reed de rest van de klim een stukje achter hem. Door een stomme fout, te weinig eten, kreeg ik het de laatste 3 kilometer zwaar. Op de top stond Rob te wachten en snel wat voedsel naar binnen geduwd. In de afdaling zouden er weinig mogelijkheden zijn om te eten dus het even rustig aan gedaan. De prachtige afdaling met gevaarlijke stukken tunnels verliep super. En op de Passo Foscagno was tijd zat om te eten. Het was een makkelijke klim en kon daar nog redelijk tempo onderhouden. Het laatste stukje van de Passo d'Eira was nog even doorbijten en na een makkelijke afdaling was er nog een smerige verrassing in Livigno.

De finish was niet op een vlak stuk weg. Maar we mochten nog even een smerige steil pukkeltje op en dat met benen die al volledig op waren. Rob trok door maar dat zat er niet meer in. We waren zeer tevreden over het resultaat en het moraal was voor een groot deel weer terug. Doel van de dag gehaald! Terug in het 2e startvak.
Resultaat: 75
Tijd: 5u 37

Transalp 3e dag

2011-07-16T17:42:00.001+02:00

Etappe 3: Ischgl – Naturns 159,54 km - 2.662 Hm

Warm, heel erg warm, dat is wat de dag onder andere brengen zou. De neutralisatie verliep geheel niet zoals verwacht. Zodra we Ischgl uitreden werd ik verrast door een lang, lang, lint. Rob was alerter geweest en begonnen met schuiven. Zelf kwam ik met een man/vrouw of 30 op achterstand van het peloton. Ik blijf rustig en probeer de groep op gang te brengen door wat stevige kop beurten te draaien. Het tempo bleef laag en zag het peloton uit het zicht verdwijnen. Ik wist wel dat er een kort klimmetje van een kilometer of 3 zou komen en daar weer plekken zou kunnen pakken als het niet gat niet te groot zou worden. Er kwam nog een snelle afdaling en exact aan de voet van de klim sloot ik met mijn groepje weer aan.

Vanaf dat moment de gaskraan iets open gedraaid zonder te forceren en kon op die manier veel plekken winnen. Een haarspeld bocht voor me zag ik Rob rijden en zag dat hij mij zocht. Ik riep en zwaaide met mijn arm maar dat mocht niet baten. Tempo aangehouden en veel renners voorbij gestoken tot ik aan de top kwam. Tot mijn verrassing zag ik Rob niet, terwijl dat juist het punt is om op elkaar te wachten. Ik ben hem zeker niet voorbij gereden op de klim en hij zit sowieso voor me dus rap de lastige en smalle afdaling ingedoken. In het dal kwam een zeer groot peloton van een man/vrouw op 300 samen.

Meerdere malen het grote peloton op en neer gereden en Rob was duidelijk hier niet aanwezig. Ik hoopte dat hij in de groep voor me zou rijden en dat ik hem bij de bevoorrading zou zien. Het tempo was straf maar in de wielen wat het goed te doen. Bij de bevoorrading aan gekomen werd mijn angst toch een feit, geen Rob. Dat betekent dat ik hem ergens toch heb gemist en daarom besloten om hier te wachten. Na een half uur wachten zie ik gelukkig eindelijk mijn maat. In ieder geval is hij oke. Zowel teleurgesteld door de stomme fout en ambities voor een goed klassement zijn voorbij maar ook opgelucht dat hij oke is.

We vervolgde onze weg in ons eigen tempo en na de makkelijke klim Norbertshohe reden we in achterhoede koppel na koppel voorbij. Tot Rob besloot om al zijn vocht, via de niet normale wijze, in het weiland te dumpen. Dit kon er immers ook nog wel bij. Het doel van de dag werd bijgesteld naar uitrijden want dat zou met deze warmte en lastige klim voor de boeg nog lastig genoeg worden.

De klim was zwaar, het was bloed heet en na wat zwoegen waren er nog de nodige stukken vals plat met nog een pukkel om het extra zwaar te maken. Eenmaal in het dal reden we in een bakoven en met Rob, en andere heren die we opraapte, reed ik de laatste kilometers in een strak tempo richting finish. Het was een zware en zure dag...

Resultaat: 137
Tijd: 6u 13

Transalp 2e dag

2011-07-08T23:01:00.002+02:00

Etappe 2: Imst – Ischgl 148,66 km - 2.793 Hm

Een stuk beter slapen dan de 1e nacht, herstelshake en goed rusten zorgen voor goede benen. Spanning weer op de beentjes en een start in het vak waar we thuis horen mochten we de 2 cols van de dag bestormen.
De 1e klim was lang maar liep goed en na een lekkere afdaling volgde een lang stuk richting de laatste klim van de dag.

De temperaturen liepen weer flink op en op de laatste klim was het warm, heel warm. Het motortje van Rob ging aan de kook en ik zag een waterval zodat even stoppen een goede optie leek. Na een douche kon Rob weer verder en kon ik nog even bidons vullen. De verwachting was dat ik Rob weer zou achterhalen maar hij vond een paar nieuwe benen en door de stop kwam ik niet meer in mijn ritme, gevolg was dat ik het laatste deel mocht harken.

Op de top stond Rob te wachten en konden we de afdaling in vliegen. Het was een super rappe afdaling en we haalden mening koppel in. Uiteindelijk belande we bij 2 Duitsers in het wiel en die onder hielden een zeer rap tempo daarna, dus in het wiel richting de finish gevolgen.
Resultaat: 79
Tijd: 5u 29

Schwalbe Tour TransAlp powered by Sigmaaa! dag 1

2011-07-07T20:51:00.001+02:00

De kreet die we ontelbaar vaak horen. De Transalp..., wat een evenement. Je een week lang prof voelen en een organisatie waar je een puntje aan kan zuigen, perfectie is bijna bereikt.
Samen met Ekko, Jan Willem, Babette en Rob (mijn maatje) op vrijdag afgereisd. Losfietsen is niet gegund vanwege regen. Ja, je kan fietsen in de regen, maar met een lange week voor de boeg is er weinig motivatie om nu zoiets te gaan doen. Dus lekker uit eten in een Duits restaurant, groot, groter, grootst!

Etappe 1: Sonthofen – Imst 121,01 km - 2.447 Hm

Nadat meerdere idioten al heel vroeg wakker werden en hun zenuwen niet konden bedwingen werd het tijd om me maar aan te passen en heel vroeg op te staan. Meer dan 3 1/2 uur voor de start zat ik al aan het ontbijt. De spanning was nog niet aanwezig tot we in het startvak kwamen. Rustig zittend wachtend in startvak C.

Om stipt 10 uur wordt het 1e startvak weg geschoten en niet veel later mogen wij ook dan eindelijk echt gaan beginnen. In het dorp staan overal mensen en op de 1e klim is dat niet anders! De Oberjoch is slechts 7 kilometer lang en loopt super. We reden een hoop mensen voorbij en samen met Rob reedt ik regelrecht startvak B in.
Na de klim kwamen we in grote groepen en lag het tempo goed hoog. De sticker die ik in mijn broekspijp had voorzag me dagelijks weer van de belangrijkste informatie. Kilometers werden weg geramd tot we bij de laatste klim waren. Tijdens de presentatie de vorige avond was al gezegd dat de laatste kilometers van de klim lastig waren. Nou de Hantenjoch heeft een kleine trauma achtergelaten. Het eerste deel liep prima en kon goed door rijden op eigen tempo. Rob kreeg het al wat moeilijker en toe mochten we een smallere weg op draaien en begon het beest. Dik 5 kilometer lang met lange stukken van 13% was het omhoog harken. Rob had het zwaar en moest even van de fiets. Zelf had ik niet echt over dus duwen zat er helaas niet in. Toen ik bovenop kwam reden JW en Ekko voorbij. Even op Rob gewacht en de afdaling in gevlogen. Tegelijk met het andere CTWT team kwamen we over de streep.

Resultaat: 83
Tijd: 4u14

Vliegbrevet voor Austerlitz

2011-06-23T01:05:00.000+02:00

Tussen Trois Ballons en de TransAlp is er nog maar weinig tijd, en ook geen nut, om nog te trainen. Het is voornamelijk veel rusten en af en toe wat fietsen om het lichaam op gang te houden.
Om wat spanning op de benen te houden en omdat ik het leuk vind toch een criterium opgezocht.

Het rondje ken ik nog van vorig jaar en wist dat het niet moeilijk is. Veel asfalt met slechts 1 lange klinkerstrook, dus het zou weer laagvliegen worden. Al vrij snel voelde ik na de start dat ik nog niet helemaal hersteld was van de Trois Ballons en deed daarom niet te veel. Na de 1e premiesprint die ik won moest ik op adem komen. Tussen de wielen blijven zitten, geen gekke dingen doen en even snel bijpraten met ploeggenoot Gerjan was wat mij het volgende kwartier doorbracht.

Na de adempauze werd het weer tijd om mij met de premiesprint te bemoeien die eraan kwam. Op kop reed Gerjan en met een kort signaal begreep hij mij direct en ging de sprint aan. Hij trok zeer lang door en merkte dat niemand er meer overheen kwam en de deur dicht gegooid zodat hij en ik de 1e 2 premies zouden opstrijken.

Halverwege de koers sprongen er 2 heren weg maar op dat moment zag ik niet zozeer het gevaar in. Helaas was dit een verkeerde gedachte en hebben we de andere 2 heren niet meer terug gezien. De volgende premiesprint was bijna identiek aan de vorige. Gerjan reed op op kop en op mijn teken ging hij hard aan. Dit keer konden er nog wel heren overheen komen maar was het voldoende voor hem om toch nog een envelop te score.

Met minder dan 10 ronde te gaan reden nog eens 6 heren weg. Ik zag dat het peloton reageerde maar nog niet echt voluit. Dus ik bleef even zitten om te kijken wat er zou gebeuren. Tevens zag ik Gerjan mee werken op kop en wou dat niet verstoren. Op het moment dat het peloton stil viel sprong ik direct weg gezien het gat met de 2e groep nog steeds groeide. Met nog een paar meter te gaan leek ik de plafonneren, maar kon met een laatste inspanning nog net aansluiten. Iets later sloot nog een renner aan en zo gingen we de finale in met 8 man, jagend op de 2 koplopers. Het was wel snel duidelijk dat we die niet gingen terughalen omdat het gat daarvoor te groot was.

We gingen strijden om plek 3. Na even rond gekeken te hebben maakte ik een inschatting van de sterkste renner en besloot om op zijn wiel te rijden. Met het ingaan van de laatste ronde sprong een renner weg en de rest keek even naar elkaar. Uiteraard was niemand bereid om hem terug te halen.
De gok om op 1 renner leek even goed uit te pakken toen hij aanging om het gat dicht te rijden. Helaas keek hij al snel om en zag dat ik in zijn wiel zat en hield toen de benen stil.
De 3e plek was snel vergeven en mijn moraal om nog risico te nemen in een eindsprint zakte weg. Met het oog op de Transalp daarom geen gekke dingen gedaan en kwam als 9e over de streep.

Al met al een goede koers gereden en kon samen met Gerjan een paar enveloppen ophalen. En toen weer in ruststand richting Transalp!

De lange adem in Les Trois Ballons

2011-06-15T18:45:00.000+02:00

Net zoals vorig jaar staat deze cyclo in de planning. Vorig jaar was het mijn absolute hoofddoel terwijl ik dit jaar hier mijn laatste test en hardheid wil op doen voor voor nog iets zwaarders, TransAlp.

In tegenstelling tot vorig jaar een dag van te voren afgereisd. Na de reis de inschrijving geregeld met de reisgenoten en een hapje gegeten met een leuke en gezellige CTWT-club (met aanhang).

In de ochtend was er de 1e een verrassing, er kwam een flinke bui regen naar beneden terwijl dit niet voorspelt was. Jan Willem en Peter gingen iets eerder weg dan Ruvar en ik gezien zij geen bevoorrechte startplek hadden.

We hadden geluk gezien het vlak voor vertrek droog werd en in de verte de blauwe lucht al zichtbaar was.

Tegen de franse gewoonte in werden vertrokken we bijna op tijd. Tot de voet van de Ballon de Servance probleemloos voorin mee kunnen rijden en zo in tegenstelling tot vorig jaar iets energie kunnen sparen. Het begin van de Servance loopt rustig en is het goed vertoeven in de groep totdat het steile deel komt. En daar moet ik logischerwijs de voorste laten gaan en ga mijn eigen tempo rijden. Dit voelt gelijk niet echt lekker, geen power in de benen, hijg als een paard en wordt door steeds meer renners voorbij gereden. Maar ja, het is altijd lastig inschatten hoeveel je er dan voorbij rijden. Ik zie immers genoeg heren voorbij rijden waarvan ik weet dat ik die niet ga bijhouden. Het laatste stuk op de klim werd er een groepje gevormd en me toen vervolgens de afdaling in laten vallen. Nog wel behoudend gedaan gezien het nog nat was en met carbon wielen heb je wat minder remkracht. Toch nog de nodige heren ingehaald maar geen groot aantal plekken gewonnen zoals vorig jaar.

Met deze groep ging het in een lekker tempo richting Col. d'Oderen. Het is een lekker lopende klim waar strak tegen op gereden werd. Een paar momentjes wel even moeten bijten maar niet in de problemen geraakt. Wel was hier de 2e verrassing van de dag. Geen bevoorrading op de top. Terwijl ik qua vocht daar wel rekening mee had gehouden. Dan maar overschakelen naar plan B en dat is met 1 drinkbus door naar de volgende bevoorrading op de Grand Ballon, terwijl ik die juist wou overslaan.

Na een lekkere afdaling komt dat al snel een stuk wat ik behoorlijk zwaar vind. Vorig jaar daar zelfs nog een tactische fout gemaakt en dat mocht me dit jaar niet overkomen.
Vanaf de voet van de Col de Bramont werd door de sterkere heren en dame! gelijk een stevig tempo opgelegd. Dit kon ik nog bij benen totdat er een aantal versnellingen kwamen. Ik moest even passen en mijn eigen tempo rijden, het risico om me nu hier al over de kop te rijden is wel erg groot. De groep viel in 1e instantie wat uit een, maar toen de tempo wisselingen stopte kwam de groep weer bij elkaar. Behalve ik. Op een kleine 50 tot 100 meter bungelde ik aan het elastiek. Kraken maar niet breken maar wel in mijn eigen tempo rijdend.

Op de lastige Route des Americans ging dit verhaal zo verder. Wel wist is dat ik bovenaan in de groep moest zitten. Dus het tempo iets verhoogd zonder te veel te forceren reed ik rustig naar de groep toe. Wel zorgend voor overschot zodat ik een sprint zou kunnen trekken indien noodzakelijk. Net voor de top kon ik aansluiten en begonnen we aan de Route des Crêtes. Een golvende weg waar het tijd was om te herstellen van de inspanning en nog wat te eten en te drinken. Hier tevens mijn laatste slokken drinken terwijl het zeker nog wel zo'n 15km naar de top van de Grand Ballon was. Nog even vocht gebietst bij Jan Willem maar hij was ook bijna door zijn voorraad heen. Dus dan maar de droge mond behouden en nergens forceren. In de hoop dat het vocht te kort beperkt kan blijven.

De top van de Grand Ballons in de groep kunnen bereiken en de bidons weer kunnen vullen om zo weer bij te tanken. Wel merkte ik dat 1 bidon wel erg snel weer leeg was. Dat was niet zo slim gezien het lichaam toch niet in dat tempo alles kan opnemen. Gevolg een buik vol met water, wat misselijkheid en het risico op een sanitaire stop. Maar ja, het is lastig om een dorstig gevoel te onderdrukken.
Tijdens de afdaling mijn zinnen gezet op Jan Willem en zijn groepje, zijn pitstop was sneller, maar kon onderaan weer aansluiten. In die afdaling me trouwens als een baksteen laten vallen en best veel renners gepasseerd.

De de Col de Hundsrucken, daar ging het even mis. Bij het 1e stukje dat de weg omhoog liep schoot de kramp me in beide benen om de oren. Vocht te kort en ook forceren op de klimmen daarvoor zijn volgens mij de reden, de rekening dus. Helaas ben ik zeer ervaren met kramp in cyclo's en weet ondertussen dat ik dit tijdelijk moet ondergaan. Dus geen paniek! Wederom eigen tempo, licht verzet, weinig druk op de benen, wat drinken en dan er rustig doorheen trappen. Dit dus gedaan met als gevolg dat ik de groep moest laten gaan, al viel die gedurende de klim wel steeds verder uit elkaar. Halverwege de klim zag in een stuk onder mij een redelijk grote groep aan komen. Ik reed alles behalve lekker omhoog en was het zaak om niet te vroeg door de groep ingelopen te worden, terwijl ik ook niet wou forceren. In mijn eigen tempo door gereden en vlak voor de top werd ik bijgehaald. Op de top nieuwe verse bidonnen (met dank aan de vrouw en zoon van Marcel!) en daar kwam verrassing 3. Ik had in 1 bidon wat magnesium gedaan gezien dit de krampen vaak vermindert. En de bidon was niet aanwezig. Dit kon ik hard gebruiken maar wat er niet is kan je niet gebruiken dus verder een bidon met water gepakt.

Uiteraard in de afdaling weer de groep bijgehaald en kunnen rusten tot de Ballon d'Alsace. En voor deze klim was ik toch wel een beetje bang. Vrij lang, lastig door de locatie op het parcours en vorig jaar werd het daar harken. En dit jaar eigenlijk niet anders. De groep spatte uit elkaar en de heren voorop reden erg stevig door. Geen houden aan voor mij. Het is zaak om zover mogelijk tempo te blijven rijden en me mentaal op te peppen. Hier wederom zo'n moment gehad, waarom doe ik dit nou toch? Ook met de wetenschap dat hierna een groep cruciaal is om mij heen gekeken en zag eigenlijk alleen maar eenlingen voor en achter me. Geen echte groepen. Op het einde wat versneld om wat heren voor me op te rapen en zo de afdaling in te gaan.

In de afdaling de overige heren om mij heen kwijt geraakt en zag een hele tijd niemand voor me. Pas aan de voet zag ik een groepje van 3. Op het vlakke wat volgde ben ik tempo gaan rijden maar merkte dat ik niet dichterbij kwam en ook wederom was er nog 1 spier dat volledig verkrampte. Dat was een mooi moment om even van de fiets te gaan. Sanitaire stop en snel wat voorzichtig rekken en strekken.
Dit bleek super gepland want niet veel later kwam er een man of 15 voorbij. Mijzelf bij die trein aangesloten en me mee laten slepen tot Champagney. Daar zou de vriendin van Linda staan maar die heb ik helemaal over het hoofd gezien. Dus bij de bevoorrading nog 1 bidon gevuld om het laatste deel aan te vangen.
De groep ging steeds langzamer en een aantal heren besloten weg te springen. Zelf koos ik voor de optie om te blijven zitten. Al heeft dat de nodige tijd gekost gezien we hele stukken slechts 22 km/u reden.

Dan de laatste 5 kilometer. Mentaal kreeg ik toch wel een opsteker. Maximaal een half uur afzien en had nog een uitdaging. Mijn tijd van vorig jaar verbeteren en daarvoor had ik dan ook precies 30 minuten de tijd. Op het 1e steile stuk gelijk door getrokken en vanaf dat moment was het blijven harken geblazen. Slechts 1 andere renner van mijn groep is me nog voorbij gekomen en zelf alleen nog maar andere ingehaald.

Na elke bocht op paar meter hoop je het bordje van de volgende kilometer te zien. En dat lijkt steeds eeuwig te duren. Toch kon ik redelijk tempo houden en bijschakelen op de minder steile stukken. Rob van Cyclobenelux.com maakte nog een foto en gaf aan dat ik nog goed rij en er relatief fris uit zag. Hij heeft al een aantal ergere lijken voorbij zien komen, dat is dan een mentale opsteken. Mijn race goed ingedeeld dus.
Binnen de laatste kilometer moet ik ineens knipperen met mijn ogen. Zie ik dat nou goed? Een ander CTWT pakje. Dat kan toch niet? Robert en Jan Willem heb ik lang geleden moeten laten gaan, die zijn al binnen toch?
De laatste kilometer is niet de zwaarste en maak meer tempo. Raap nog wat andere heren op en zie dan aan de stijl van rijden dat het Jan Willem is. Oei! die is de man met de hamer tegen gekomen. Dan nog een eindsprint maar kan geen andere meer inhalen en rol met 7u24 over de streep, goed voor een 140e plek overall.

Moe maar voldaan is het daarna uithijgen en bijkletsen met vele bekenden. Toch 7 minuten sneller dan vorig jaar en 36 plekken meer naar voren. Progressie blijft aanwezig.
En het leuke van cyclo's is de vele bekende die je spreekt na die tijd, waar je alle verhalen kan aanhoren en mag vertellen!

Ronde van Elspeet

2011-06-13T14:18:00.002+02:00

Een criterium om de benen op spanning te brengen voor Les Trois Ballons. Deze ronde kwam mooi uit op woensdag dus de moeite waard om de benen te testen. Het parcours is best lastig met een 180 graden bocht en wat stukjes vals plat. Het is dan wel in Nederland en het mag geen naam hebben maar in een criterium waar je 40+ ronden rijdt ga je alles voelen.

De start was een stuk minder, ik mocht achteraan beginnen. En met dit rondje is het redelijk lastig schuiven en was bang voor een snelle start, gezien door het parcours snel afvallers kunnen zijn. De opdracht was dus om snel naar voren te schuiven. En dat heb ik geweten ook... Het 1e kwartier lag het tempo erg hoog en in dat kwartier ben ik ook naar voren gereden. Daar aan gekomen klonk de bel voor een premie sprint en als je toch in goede positie zit kan je beter maar gelijk mee doen. Zo kon ik nog een 4e plek pakken en was de 1e envelop binnen.

Niet veel later ging ik door en bocht en hoorde het gekletter van frames die op de grond kwakte. Een flinke val partij, dat was duidelijk. Toen ik bij de volgende bocht kon omkijken zag ik dat er niemand meer in mijn wiel zat. Vele pechvogels dus en waarschijnlijk genoeg heren achter de valpartij die aan de bak moesten. Gezien het tempo van het peloton was de kans klein dat die nog zouden terug keren.

Na het naar voren rijden en en mee doen voor een premie sprint trok mijn lichaam even aan de rem. Ik moest nodig herstellen en kon niet anders dan mij verschuilen in de groep.
Na zo'n kwartier tussen de wielen te hebben gezeten ben ik wat herstelt van de inspanning en kan vervolgens weer voorin wat gaan deelnemen.

Dan hoor ik vervolgens dat de kopgroep een man of 4 groot is. Twee waren er al vroeg weg gereden maar door het inhalen van gedubbelde renners had ik niet gemerkt dat er nog 2 renners waren weg gesprongen. En daar zat maatje Maikel bij! Dus me rustig gehouden en besloten om dan maar wat van de overgebleven premies te gaan sprokkelen. Dit lukte vrij goed en had aan het einde 4 van de 5 premies te pakken.

Met nog een paar ronden te gaan was het duidelijk dat de kopgroep weg zou blijven en besloten om dan maar een alles of niets poging te ondernemen. Geen zin om de te wachten op een peloton sprint en was nog goed genoeg om de aanval in te zetten.

Ik kreeg iets ruimte en kon redelijk tempo onderhouden, maar ja ik ben zelf geen hardrijder en dan is het alles behalve makkelijk. Ik hield een aantal ronden goed stand totdat ik in de laatste ronde weer werd terug gepakt door het peloton.

Ik kon nog voorin inschuiven en zo redelijk mee sprinten wat uiteindelijk een 13e plek opleverde. Al met al tevreden over de vorm en het rijden. Kwam net te kort voor een dikke top 10 plek en heb dankzij Gerjan er hele mooie foto's aan overgehouden!
En altijd leuk als een goede bekende met de overwinning naar huis gaat!

Nu tijd voor de 1e cyclo van het seizoen!

Zweten of nat tot op het bot in Helenaveen?

2011-06-13T12:58:00.000+02:00

De weersverwachtingen waren de gehele week al eenduidig. Zondag zou er veel, heel veel regen gaan vallen.
Toch heb ik me ingeschreven voor de omloop van Helenaveen. Het is een gemakkelijk parcours maar wel veel open stukken, dus met wind zou het zeker een zware koers gaan worden.

Bij vertrek uit Noord-Holland was het al droog terwijl er de gehele ochtend nattigheid uit de lucht viel. Buienradar gaf droog weer aan in Brabant maar kon me dat haast niet voorstellen. Dus daar qua kleding en mentaal opzicht wel rekening mee gehouden.

De koers verliep relatief rustig, zelf in de 2e ronde al een paar keer mee gesprongen maar werden steeds snel weer terug gepakt. In de 3e ronde daarom maar wat selectiever geweest en toen 6 heren weg reden met daarbij 2 notoire hard rijders besloten om met nog een andere renner de oversteek te maken. Dit was even flink afzien maar we konden aansluiting vinden. Helaas kregen we niet de zegen van het peloton en al vrij snel was alles weer compleet. Even rusten was op zijn plaats en tevens maar wat gaan eten en drinken.
Op het moment dat bijna het gehele peloton aan de lunch ging besloten 13 heren om weg te rijden. Ik had het niet eens door totdat we weer in gang schoten en zag dat er een groep weg was.

Het peloton ging op jacht maar kwam niet echt dichterbij. Een aantal teams hadden een mannetje voorin dus dan weet je dat het lastig gaat worden. Ronde na ronde ging voorbij in een strak tempo maar verder gebeurde er weinig. In de laatste ronde maar besloten om mee te gaan werken op kop. Je weet immers nooit met een kopgroep waarin ze strijden om de overwinning. En jawel, ineens waren ze weer in het vizier. Om voorin te blijven is het makkelijker om dan ook mee te draaien en zou het spannend worden of alles nog bij elkaar zou komen. Op de laatste rechte lijn was er te weinig samenwerking meer en werd het sprinten om plek 14. Nog wel geprobeerd om in de laatste kilometer weg te springen met 2 andere heren maar dat mocht niet baten en me daarna over de streep laten bollen.

Een relatief saaie koers maar had goede benen om te volgen en af en toe wat te ondernemen. De vorm richting de Transalp weer wat verder aangescherpt.

De schoonheid van de Eifel

2011-05-26T22:57:00.001+02:00

Als voorbereiding op Trois Ballons en zowel de Transalp zijn lange duurtrainingen meer dan welkom. Daarom op zaterdag al 6+ uur gefietst waarbij de Utrechtse Heuvelrug ook is bezocht. Maar voor het echte klimwerk dienen je toch wat zuidelijker te gaan.
Limburg is al te vaak bezocht, de Ardennen zijn mooi maar het wegdek is niet echt prettig, en om de hoek van beide locaties ligt de Eifel. Om de omgeving beter te leren kennen en gezien er meerdere enthousiastelingen waren was een afspraak voor een ronde van 200 km zo gemaakt.

Met 6 heren op stap om met een goed tempo de kilometers en hoogtemeters weg te trappen. De verschillen tussen de heren was vrij klein daardoor was het bergop lekker doorrijden zonder elkaar het snot voor de ogen te rijden.

Uiteindelijk na zo'n 7u30 op de fiets en 200+ km verder was iedereen toch wel moe en zeer voldaan van deze warme en wonderschone dag. Dit is pas fietsen!

Laf op Sloten

2011-05-23T15:35:00.000+02:00

De Ronde van Sloten, een KNWU koers op het clubparcours van WV Amsterdam. Een snel rondje met makkelijke bochten en een brede weg. Van te voren was mijn tactiek al snel bepaald, gokken op een massasprint.

De 2 dagen vooraf aan deze koers heb ik voor mijn doen flink getraind, met een rit van 4 uur en op zaterdag nog eens 6 uur, met de focus al richting de komende cyclo's. Toch wil ik een koersje rijden omdat ik het leuk vind en tevens is het intensieve en intervallen een goede training.

De baan was flink nat door de regenval in de vroege ochtend, helaas voor mij, werd het droog. Immers rijd ik mijn beste uitslagen juist tijdens regenachtige omstandigheden. Van achteren gestart en zeker zo'n 90% van de tijd daar verbleven, ik had immers toch niet de intentie om de koers te willen maken.

Alleen tijdens de 1e premie sprint naar voren gereden en mee gedaan (2e) om de benen te testen.

Vanaf dat moment was het duidelijk. Rap genoeg om te kunnen sprinten maar door de vermoeidheid kan ik geen trap te veel doen. De benen lopen snel vol en dus is sparen het devies. En vanaf dat moment alleen maar in de wielen gereden, niet op kop gekomen, en gebruik maken van andere tijdens het naar voren rijden.
En met dat laatste heb ik lang gewacht. Pas met 2 ronden te gaan (de winnaar was toen al solo gevlogen) ben ik naar voren gereden. Mij daar gehandhaafd en zat op 400 meter van de streep ideaal op de 5e plek in het peloton. Helaas lag het tempo niet hoog en met minder dan 300 meter te gaan zat ik volledig ingesloten. Links en rechts kwam renners voorbij. Het aangaan van de sprint zou dus voor mij bepaald worden en moest hopen dat er ruimte zou ontstaan.
Die ruimte kwam wel maar pas zo'n 100 meter voor de streep. Ik had veel meer snelheid dan andere en kon zo vanuit ongeveer 20e positie nog naar voren schieten. Op het randje van de weg nog verder versnellen en een 5e plek eruit slepen. Even balen door het insluiten want er had duidelijk meer ingezeten, maar met een 5e plek mag ik niet klagen!

Nu de focus weer verder richting Trois Ballons en de Transalp!

Twee "hel" dagen

2011-05-18T14:14:00.000+02:00

Ook dit jaar stond ik weer aan de start van de mooie maar zware amateur wedstrijd de Hel van Brabant. Twee dagen buffelen door het Brabantse landschap over een paar klinkerwegen maar voornamelijk op het asfalt op het kantje.

Twee dagen was er genoeg wind aanwezig om de koers zwaar genoeg te maken, met als resultaat veel uitvallers. De 1e dag zat ik redelijk in de wedstrijd. Niet veel van voren kunnen zitten en toen het peloton weer eens brak zat ik, zoals zo vaak, te ver van achteren. Onnodig gezien de benen goed waren. Met nog een uurtje te gaan kwam ik in de 3e waaier terecht en kon de 2e waaier zien en solo de sprong gemaakt. Daar aangekomen rustig op adem gekomen en was blij om te zien dat de 2e waaier op respectabele afstand bleef van het peloton. Toen deze waaier wat stokte ben ik naar voren gereden ploegmaat Robbie even gevraagd of hij in mijn wiel mee wou, maar gaf aan er even doorheen te zitten. Wederom solo een sprong gemaakt door 1 zeer lange sprint te rijden. Gelukkig kwam er tijdig een bocht en kon daardoor makkelijker aansluiten.

Door deze inspanning een tijdje op adem moeten komen en voor de rest niet meer in de problemen geweest richting te finale. Uiteindelijk kwam de uitgedunde 2e waaier ook nog aansluiten maar die hebben flink moeten werken en wat hulp van de auto's nodig gehad.
De sprint was lastig gezien vele nog voldoende over hadden en ik van achteruit moest komen. Uiteindelijk 30e geworden en daar tevreden mee. De 2e dag zou immers ook nog zwaar genoeg gaan worden.

Voor de 2e etappe hadden we het als CTWT goed voor elkaar. De ploegen auto was aanwezig dus in geval van pech waren we niet afhankelijk van andere.

De benen voelde goed en had ook wat moraal opgedaan tijdens de 1e etappe. Toch ging het eigenlijk vanaf de start mis. Na 20km zou de 1e lastige strook komen en dat wist het gehele peloton. En na de neutralisatie zat ik achterin en kwam niet van voren. Zodra het hard ging was het een lint en bij stil vallen was de weg vol. Niet voldoende brutaal geweest om hoe dan ook naar voren te rijden, daarbij wetende dat na de strook er meer ruimte zou komen.
Door het nerveuze koersen vanwege de aanloop naar de 1e schifting heb ik een aantal kleine valpartijen moeten ontwijken. Eenmaal op de strook kon ik veel plaatsen winnen, maar had geen aansluiting met het peloton. Gelukkig in een groep met de nodige hardrijders gekomen en zo konden we na 10km achtervolgen toch weer aansluiten.
De inspanning had ik goed verteerd maar kon mentaal de knop niet omzetten om toch naar voren te gaan. En kon gelukkig wel de daarop volgende klinkerstroken overleven. Snel om de renners heen die het tempo niet konden volgen en helaas daar Jerry zien afhaken vanwege materiaal pech.

Vervolgens de grootste fout van de dag gemaakt. Achterin zitten bij de leider van het algemeen klassement. Ik hoor hem schakelen en zie hem naar voren rijden. Daar had ik uiteraard in het wiel gemoeten. Nog geen kilometer verder gaan we de hoek om en het peloton gaat volledig op de kant. Mijn benen voelden nog zeer goed en kon gemakkelijk volgen. Maar ja, je bent afhankelijk van andere en zag het peloton in 3 delen breken waarbij ik helaas in de 3e zat. In tegenstelling tot gisteren niet solo de sprong geprobeerd te maken en gegokt op de waaier. Dit was direct de mongolenwaaier (sorry is een wielerterm) en het was snel duidelijk dat we niet meer zouden terugkeren.
Niet veel later sloten Robbie, die blijkbaar nog in een waaier achter mij zat, en Jerry weer aan. Helaas werden we in de buurt van Eindhoven uit koers gehaald vanwege te grote achterstand op de 1e groep.
Wederom dus een DNF in Brabant...

Redelijk tevreden over het weekend maar ook de nodige boosheid op mijzelf. Mentaal te laks om voorin te koersen terwijl de benen er wel goed genoeg voor waren. Wielrennen is meer dan alleen hard stoempen...
Nu de focus verleggen naar het zeer lange werk van Trois Ballons en de Transalp.

Met vallen en opstaan...

2011-05-02T22:44:00.000+02:00

Fietsen is super om te doen, en koersen heb ik nodig om de honger van de competetive ik in mij te stillen. De adrenaline, het wedstrijd element, de risico's, grenzen verleggen, allemaal redenen voor mij om koersen te rijden. Naast nadat het dus vaak een goed gevoel geeft zijn er van die dagen dat je spijt van deelname hebt. De Ronde van Brabant was zo'n koers, nou ja, koers. Ik heb wel 5, ja je leest het goed, vijf hele kilometers gereden. En dat is nog met neutralisatie... Op dat moment maakte ik kennis met de, gelukkig, zachte grond in Brabant en was mijn koers door mechanisch defect alweer voorbij.
Zoals elke renner zal erkennen is de 1e reactie de fiets pakken, zo ook bij mij. Toen ik op de grond lag was mijn 1e gedachte, hopelijk geen schade aan de fiets want dan kan ik verder. En juist daar ging het mis. Wel schade aan de fiets en dus einde koers.
Uiteindelijk nog gelukkiger, nadat ik een uurtje nodig had om mijn frustratie te verwerken, was ik erg blij dat ik zelf geen fysieke schade heb oplopen. En dus kijk ik weer uit naar de volgende koers!

Luik Bastenaken Luik voor echte mannen

2011-04-26T22:48:00.000+02:00

Draaien en keren

2011-04-26T10:18:00.001+02:00

Een criterium in Soest op een toch wel origineel parcours. Lange rechte wegen, stuiteren over klinkers zoals zo vaak in een criterium maar ook door een smal fiets pad. Vanuit mijn ervaring een bijzonder parcours terwijl het ook nog zo ongeveer 2500 meter lang was.

Redelijk achterin gestart en kon door het parcours maar lastig op schuiven. Ook had ik duidelijk niet de benen om maar te gooien en te smijten met krachten dus de momenten uitgezocht om naar voren te komen. Bij het ingaan van de 1e premies print zat ik goed van voren, maar helaas iets te vroeg waardoor er nog een paar man overheen kon komen. De 2e sprint was wel een stuk beter en kon daar een envelopje op pikken. De rest van de koers met niet veel met zaken kunnen bemoeien. Wel 2 keer geprobeerd weg te rijden maar dat was niet echt succesvol en had steeds snel het peloton weer in mijn wiel.

Ik verwachte een paar ronde voor het einde een aanval en die kwam er ook. Ik zat te ver van achteren kon toe zien hoe 4 heren weg reden terwijl ploeggenoot Gerrit een sprong probeerde te maken maar helaas te kort kwam.
Voor mezelf een onzichtbare koers gereden en gelukkig had ik de fiets voor de heen en terug weg genomen. Dan was het in ieder geval nog een nuttige training.

Uiteindelijk een 20e plek in de sprint eruit kunnen slepen.

Koersfoto's

2011-04-19T10:11:00.002+02:00

Omloop van het Munnikenland

Ronde van Soest

Renners maken de koers

2011-04-16T17:35:00.000+02:00

Vaak wordt gedacht dat het parcours of het weer de koers bepaald. Dit is uiteraard soms ten dele maar uiteindelijk zijn het de renners zelf die de koers maken.
Vandaag stond er een mooie omloop (10 km) op het programma die in totaal 6 keer moest worden afgelegd. Er was weinig wind dus de renners dienen zelf het verschil te maken. En daar kan ik vandaag heel kort over zijn. De sterkere heren hadden blijkbaar allen belang bij een massasprint want er werd weinig gereden en menig renner liet zich blijkbaar graag naar de slachtbank leiden. Zelf had ik daar weinig zin in, dus besloten om in de 1e 2 rondes met een paar man weg te komen. Als het vroeg is wil je nog wel eens de zegen van het peloton krijgen.
Dus zodra het kon ben ik weg gesprongen maar steeds helaas van korte duur. Er werd geen ruimte gegeven en na de premiesprint, waar ik een 3e plek uitsleepte, nam ik wat gas terug om op adem te komen.

Ronde 3 en 4 was het zoveel mogelijk herstellen en zorgen dat ik bij het ingaan van ronde 5 weer voor aan zou zitten. De laatste ronde is er toch geen weg komen aan dus in ronde 5 moest het dan maar gebeuren. En paar keer weg gesprongen maar snel weer terug gepakt. Totdat ik samen met een sterke renner iets ruimte kreeg. Helaas is 2 man te weinig dus na een halve ronde vooruit te zijn geweest was een hergroepering weer een feit.

De laatste ronde gebeurde er niet heel veel, behalve dat 5 sterke renners een gaat kregen maar dat werd vrij snel door het peloton gedicht. Een massasprint zou sowieso gaan volgen. Gezien een scherpe bocht zo'n 300 meter voor de streep was het van belang om daar bij de 1e 5 te zitten, anders is het een kansloze zaak.
Dit is me niet gelukt. Met nog een kilometer of 2 te gaan was de weg volledig dicht. 7 man op een rij hielden hetzelfde tempo aan en door de berm opschuiven was geen optie. Uiteindelijk vanaf ongeveer plek 30 moeten gaan sprinten en kon nog net het laatste envelopje op pikken, goed voor een 20e plek dus.

Al met al een mooie omloop maar een saaie koers. Veel de aanval gezocht, al was het redelijk kansloos, maar mijn rijden geeft weer vertrouwen voor de volgende koers!

Waaierkoers!

2011-04-12T22:16:00.003+02:00

Wegens gebrek aan heuvels buiten Limburg kan het verschil in Nederland bijna alleen maar gemaakt worden met behulp van de wind. En wind is regelmatig aanwezig vandaar dat de meeste van de renners ook aardig op het kantje kunnen rijden.
Met een man of 70+ aan de start in Nieuwlande voor een koers van 9 ronde over een rondje van ongeveer 6 kilometer. Dit op een openvlakte waar de wind vrij spel had. Dan kan het op een vierkant niet anders dat het ergens op het parcours op de kant gaat. In dit geval was het direct na de start links af en dan de wind vol op de kant.

Ik mocht ergens in het midden van het peloton starten dus het was zaak om zo snel mogelijk naar voren te rijden. Dit lukte vrij goed. Het eerste stuk op de kant al gelijk een gaatje moeten dichten gezien een renner voor mij na 1 kilometer koers verrassend het wiel al niet kon houden. Dus zelf dat gat gelijk gedicht en verder naar voren gereden. Op het stuk wind tegen kan ik nog rustig op schuiven en zat zo in een halve ronde al bij de 1e 10 van het peloton.
Vanaf dat moment nog maar 1 opdracht in de waaier blijven en je er niet uit laten duwen. Dit ging me prima af en na 1 ronde koers was het peloton al gebroken. Zo snel ik kon zien waren er 2 delen en misschien zelfs al 3.

Na het ingaan van de 2e ronde brak het 1e peloton alweer en konden we met een man of 16 weg rijden van de rest. Gezien er geen plek voor 16 man in de waaier was bleef de opdracht hetzelfde, mee draaien en er niet uitgaan want dan kom je aan het werken op de kant met alle risico's van dien.
Zoals verwacht werd de groep steeds verder uitgedund en het tempo bleef tot de laatste ronde hetzelfde. Gewoon strak rijden, geen demarrages en mannen lossen die niet kunnen volgen. Zo gingen we met 9 man de laatste ronde in.
Ik zat daar met een maatje uit Haaksbergen (Maikel) en had al door dat hij zat de linkeballen, of stiekem toch niet goed genoeg?

In de laatste ronde volgen 2 demarrages maar die kon ik makkelijk volgen dus het zou duidelijk eindigen op een sprint. En dat met de wind in de rug zou het voor mij erg lastig maken. Ik ben wel explosief maar niet rap en dat is lastig met een snelle sprint.
Met een ingeving besloten, toen Maikel in mijn wiel zat, om de sprint vroeg vol aan te gaan om zo de rest te verrassen en hopelijk Maikel goed af te zetten.
Dit lukte goed maar hij werd net voor de streep geklopt dus een 2e pek. Zelf volledig leeg over de streep gereden en tevreden met mijn rijden en de 9e plek.
Dit biedt perspectief voor de volgende koersen en dan wel voor mijn eigen kansen gaan.

De ware beauty van Parijs- Roubaix!

2011-04-11T21:56:00.000+02:00

Met dank aan Holland Sport

St. Jozef Klassieker 2011

2011-04-07T21:45:00.000+02:00

Na het trainingsweekend even wat gas terug genomen om het lichaam weer te laten herstellen en vooruit te kijken naar deze koers. Een omloop van een kilometer of vijf met vaak een groot peloton en dat met smalle wegen. Genoeg ingredienten voor sowieso een lastige koers.
In de auto geluisterd naar de ontwikkelingen in Vlaanderen en terwijl juist daar werd verkondigd dat het zonnetje doorkwam sloeg en bij ons alleen maar meer regen op de ruit. En meestal vind ik juist een koers in de regen niet erg.

Tijdens de inschrijving viel het de organisator op dat we niet als ploeg waren ingeschreven en er toch meerdere CTWTers aan de start stonden. Dus de namen bij elkaar gezocht en dit omgezet als ploeg. Je weet immers nooit met de ploegenprijzen.

De start zoals zo vaak mocht ik van achteren mee maken. Gezien er weinig wind stond zou dat niet veel uit mogen maken. De kunst voor mij zou zijn om zo zuinig mogelijk te rijden en te kijken waar het schip zou stranden.

Tijdens de koers waren er de nodige uitloop pogingen maar mijzelf absoluut nergens mee bemoeit. Alles aan me voorbij laten gaan en gewoon blijven verschuilen in het peloton. Wel een beetje opletten dat ik niet teveel van achteren zou komen en dus alleen mijn energie gestoken in het positioneren.

Ronde na ronde ging voorbij zonder noemenswaardige zaken. Totdat er een paar ronde voor het einde een groepje weg reed. Een aantal ploeggenoten gooide de boel even op slot en het was vrij snel duidelijk dat de heren gevlogen waren. Dit zou betekenen dat we mochten gaan sprinten voor plek 6. Jammer maar ik had niet de verwachting hier voor de ereprijzen mee te doen.

Met nog een kilometer of 2 te gaan kwam ik heel goed voorin, op kop. Mijn eigen tempo gereden en gewacht tot er een treintje voorbij zou komen en dan daar snel inhaken. Zo geschiede en kon ik me redelijk handhaven in de laatste kilometer. Met nog 1 bocht te gaan was het wat trekken en duwen en me toch iets te ver naar achteren laten zetten.

Na de bocht was het vol aan gaan en kon uiteindelijk nog naar een 20e plek sprinten. Een envelop te pakken en redelijk tevreden met de 100km koers en het resultaat.

Teamgenoot Jerry werd 12e en Robby 35e. Het zou nog wel eens spannend kunnen worden met een ploegenprijs. En met dank aan de organisator grepen we nog een extra prijs. De 1e vijf ploegen worden vereerd met een beker en laten we nou net 5e zijn geworden!

CTWT trainingsweekend 2011

2011-03-24T20:03:00.000+01:00

Met een grote groep een lang weekend naar Limburg, dat kan alleen maar genieten worden. Het weer werkte ook mee en gedurende het weekend kwam de zon steeds meer te voorschijn. Met drie wat langere ritten in totaal verschillenden gebieden, voerstreek, Eifel en Ardennen wat het goed trainen geblazen.
Er is ook voldoende testosteron aanwezig om elkaar af en toe op te jutten en zo wat dieper te gaan.

Gezien foto's meer zeggen dan 1000 woorden.

Pelotonvulling

2011-03-17T19:50:00.000+01:00

De eerste echte KNWU koers stond halverwege maart op het programma. Tevens direct gebruik makend van de nieuwe categorie "masters 30+". Het rondje was niet bepaald interessant te noemen, racen over een industrieterrein met een 4 kant parcours met 4 goedlopende bochten. Het zou dus gegarandeerd een snelle koers worden. Zeker met de nodige snelle jongens aan de start.

Ik had de fiets al naar de koers gepakt en de benen waren in ieder geval los gereden van de wedstrijd op zaterdag. Het was ook gelijk een redelijk lang criterium met 60 kilometer, dus een kleine anderhalf uur vliegen op het industrieterrein.

Voor mezelf 1 strategie bepaald en daar ook volledig op gegokt, een massasprint. Ik verwachte en hoopte dat door de snelle ronde er niks weg zou rijden en mijn ene pijl te richten op de sprint. Dus de koers achterin begonnen en daar lang blijven zitten.

Er waren vele uitloop pogingen maar het peloton bleef lang samen. Na ongeveer 2/3 van de koers reed er toch een groep van 10 man weg. Met daarbij de meeste favorieten dus toen was het heel snel duidelijk dat we de heren niet meer terug zouden zien. Dan maar een sprint voor plek 11, al was de echte scherpte bij mij er toen wel af.

Met minder dan 5 ronden te gaan kwam er een onverwacht moment, we passeerde de jury en er werd gebeld voor de laatste ronde. Helaas geen vooraankondiging en zat nog redelijk van achteren. Ik dacht immers nog 3 ronde te hebben om op te schuiven.

Het werd gelijk een kansloze zaak om een goede sprint te rijden er werd immers direct vol gas gegeven en kon slechts minimaal opschuiven. Uiteindelijk midden in het peloton geeindigd.

Op zich makkelijk tussen de wielen mee kunnen rijden dus dat is een goed teken, alleen jammer dat ik uiteindelijk nooit echt gekoerst heb.

Racebaan Sloten

2011-03-12T23:19:00.002+01:00

Vandaag stond het kampioenschap van Amsterdam op het programma. Zo'n 70 sportklasse renners stonden aan de start. Vanwege een zeer vervelende valpartij bij de masters werd de start met een half uur uitgesteld, desbetreffende renner lag er nou niet bepaald fijn bij.
Gezien Sloten een racebaan is had ik slechts 1 echt plan, sparen voor de sprint. Er waren genoeg hard rijders aanwezig, dus zolang er geen kopgroep ontstaat met teveel toppers zou het zeker weer samen smelten.
De koers zelf was niet echt boeiend, het tempo was strak maar niet hard. Er waren wat uitloop pogingen maar geen een was serieus genoeg om verontrustend te worden.

Met nog 5 ronden te gaan reed er een groepje van 5 heren weg. Deze hielden goed stand en hadden een respectabel gat met 2 ronden te gaan. Vervolgens samen met nog 4 heren in de tegen aanval gegaan in de hoop er naar toe te rijden en misschien wel het peloton voor de blijven. Helaas was de samenwerking in de groep niet echt goed te noemen en besloot daarom al snel om mijn benen stil te houden. De laatste ronde in gegaan en mezelf gelijk goed kunnen positioneren. Een massasprint met 70 man is altijd zenuwachtig maar kon me goed handhaven. Met minder dan 500 meter te gaan werd de kopgroep gepakt door het aanstormende peloton.
Ik zat iets te ver van achter om echt mee te doen voor een podiumplek met als gevolg een 7e plek.

Tevreden met mijn conditie en het manouvreren in een peloton gaat steeds beter, en niet te vergeten positioneren voor de sprint.
Morgen weer een koers!

Oh Oh Den Haag

2011-03-07T21:42:00.001+01:00

En wederom een kampioenschapwedstrijd, waar er best veel van zijn hier in de randstad. Het parcours van Trias is best interessant. Veel bochten zowel links als rechts draaien (waar de nodige heren moeite mee hadden) en wat op en af. Een rondje wat je goed kan slopen. Daarnaast nog een briesje op de rechte stukken om het af te maken.

Aan de start ongeveer een man of 30. Niet zo heel veel maar genoeg om het een zware koers te kunnen maken. In het begin me laten verleiden om een paar keer mee te springen met wat heren die probeerde weg te komen. Al had ik rap door dat dit lastig zou worden. De verschillen tussen de renners was te klein en steeds werd het gat redelijk snel weer dichtgereden.

Vervolgens besloten om mijn krachten wat te sparen en me te verstoppen in de groep. Af en toe op kop als ik het nodig achte en om alert te blijven. Je weet het immers nooit als een aantal heren er pogen vandoor te gaan.

Er was slechts 1 renner slim genoeg om mee te glippen met de kopgroep van de masters toen we werden ingehaald. Deze oude maar rappe heren reden snel door naar de groep voor ons (nieuwelingen). Toen het gehele peloton het echt door had was het al te laat met slechts 3 ronden te gaan. Het lukte 2 heren om uit het peloton te springen en ook weg te blijven, dus de sprint ging om plek 4.

Met nog een bocht voor de boeg en een lang recht stuk werd de sprint ingezet. Ik zat keurig op plek 3 van het peloton. De heer op kop ging zo hard aan en viel niet stil daar was niet overheen te komen. Wel kon ik 1 plekje opschuiven en zo sprinten naar de 5e plek. Wederom een goeie klassering!

Al zijn het nog niet echt lastige koersen, om eerlijk te zijn. Maar het is wel een teken dat de vorm en conditie goed is.

Helaas geeft de officiele klassering een 11e plek aan, een jury die wat minder in vorm was? Gelukkig heb ik de foto nog...

Op naar de volgende koers!

Bloemen!

2011-02-28T21:23:00.001+01:00

Het seizoen 2011 is voor mij zeer goed begonnen. Na een paar trainingswedstrijden stond de 1e wedstrijd op het programma waar daadwerkelijk een podium aanwezig is en bloemen met medaille te verdienen zijn. Oke, het stelt nog niet heel veel voor en is ook geen officiele KNWU wedstrijd. Maar er wordt al wat meer tactischer gereden. Dus niet puur trainen voor de snelheid en interval maar ook tactisch rijden en de sprint oefenen.

De opkomst was vanwege het slechte weer niet heel groot. Gelukkig ligt regen mij vaak wel, dus met motivatie gestart. Ook gezien het feit dat ik vrijdagavond nog makkelijk reed en ik veel zin had in een koersje.

De wedstrijd zelf was niet super bijzonder. Voor mijn gevoel werd er niet echt hard gereden, op een paar moment na. Die keren moest ik even goed doorbijten en strak in het wiel van mijn voorganger blijven. Toch moesten er af en toe aan paar af. Met af en toe wat demarrages maar niemand sterk genoeg om weg te blijven met deze wind zou het op een sprint aankomen.

De laatste ronde begon ik op kop en bleef daar om te kunnen anticiperen op uitvallen. Met een halve ronde te gaan probeerde 1 renner het maar zat gelijk in zijn wiel. Vlak voor de laatste bocht ging de uiteindelijke winnaar de sprint al aan. En dit was zeer vroeg zeker gezien de lengte van de finischstraat en wind pal op kop. De verwachting en hoop was dat een andere nerveuze renner het gat dicht zou rijden. Maar helaas, dit gebeurde niet en ben na de bocht zelf vol aan gegaan. Dit bleek voldoende voor een 2e plek!

De winnaar had zoveel voorsprong dat hij niet eens op de foto staat... Zo mocht ik in wederom in de regen met de nodige zij en tegen wind naar huis. En om het nog lastiger maar wel leuker te maken was dit met een bos bloemen.
Mijn 1e (en hopelijk niet mijn laatste) podium van 2011 is een feit!

Excuses aan het bestuur en sponsoren van CTWT, maar de kleding was zo nat en moest even wachten en daarom al droge kleding aan getrokken.
Op naar de volgende koers!

(met dank aan Kristel Nijssen voor de foto's)

Glijden in Limburg

2011-02-26T21:25:00.001+01:00

Het is alweer een paar weken terug en door andere prioriteiten er niks overgeschreven. En dat is jammer, gezien die dag toch wel bijzonder was. Niet zo zeer op het gebied van training, want dat was niet heel bijzonder. Maar de memorabele momenten dat er heel veel ijzel op de Camerig ligt, en een aantal groep genoten wandelen boven fietsen verkiezen in een afdaling zegt meer dan genoeg.

De foto's geven een meer dan goed beeld van de dag. Glijden, lekke banden, wandelen met de fiets en een beetje fietsen.

Waar is de.....?

2011-02-25T21:49:00.000+01:00

Vanavond een ritje gemaakt maar na elke bocht bleef ik maar dezelfde vraag stellen.
Komt het door het enthousiasme dat morgen het seizoen van de west europese koersen start, komt het door het regenachtige/vochtige weer, door het onverwachte ritje achter de brommer woensdag, de souplesse training door-met-een-singelspeed-niet-te-willen-lossen-uit-het-achterwiel-van-je-onbekend-voorganger, de aangename temperatuur t.o.v. vorige dagen of is de roest van de rustdagen uit de benen?
De vraag die maar terug bleef komen was.......waar blijft de wind tegen?

Avanti's zondagmorgen-winter-competitie

2011-02-14T21:21:00.000+01:00

In een nieuwe omgeving is het naast zoeken naar trainingsrondjes ook zoeken naar interessante banen waar er trainingskoersen gereden worden. Het grote geluk is dat er verrassend veel banen en verenigingen in de buurt zijn. Dus na het nodige online afstruinen gewoon een keuze gemaakt voor een competitie. Het feit dat er een nieuwe baan is met een nieuw clubhuis maakte me extra nieuwsgierig
In de ochtend Marcel opgepikt want die had ook wel interesse om te gaan en het lag ook nog eens op de route. Het is fijn om alvast wat kilometers te maken voordat je een dik uur in de verzuring mag rijden.

Gestart in de A-categorie en mezelf de opdracht gegeven om af en toe mee te springen om in een kopgroep te komen en anders mee helpen om gaten dicht te rijden. De opdracht goed kunnen uitvoeren, al miste ik wel de uiteindelijke kopgroep. Leuk om weer weg te springen en mee te draaien op kop om zo het gat proberen te dichten. Tussendoor wel voldoende rust genomen want er moest ook nog een stuk naar huis gereden worden en teveel afzien was ook niet de bedoeling.
Een uur en 20 minuten gekoerst met achteraf een gezellige sfeer in het club gebouw. Ze doen duidelijk de moeite om renners terug te laten komen en die ook welkom te laten voelen. Daar heb ik ook andere ervaringen mee. De baan zelf is niet uitdagend maar zeker de moeite waard om regelmatig eens langs te gaan.

De kop is er af!

2011-02-07T19:49:00.000+01:00

Een weekend met aangename temperaturen en veel wind. Dat is de start van het nieuwe wedstrijd seizoen. Nou ja, in ieder geval trainingswedstrijden tot aan maart.
Op zaterdag vertrokken voor een kleine 2 uur koers met de A-groep op 't Loo. Clubgenoot Gerrit was ook aanwezig en we hebben het grootste gedeelte van de 2 uur bij elkaar in de buurt gezeten. Mijn doel was simpel, uitrijden in het peloton. Dit is altijd makkelijker gezegd dan gedaan en een losgelaten remkabel (achterrem) maakte het er niet makkelijker op. Zeker gezien het feit dat er 120 man aan de start stond en in de 2e ronde de kabel al los schoot. Dit betekend op passen geblazen, uit de kleine ruimtes blijven en geen gekke dingen doen.
Mezelf iets achter het peloton geplaatst gezien daar ruimte is en de wind stond gunstig dus geen last van waaiers.
Het was een mooie koers om te wennen aan de snelheid en de hardheid die daarbij komt kijken. Pas met 3 ronden te gaan ben ik naar voren gereden en toen was er al geruime tijd een kopgroep van 8 man weg. Voorin gekomen zag ik dat er een 2e groepje probeerde los te komen en er meerdere renners naar toe sprongen. Direct ook weg gesprongen en al snel wat eenlingen opgeraapt en een groep gevormd. Binnen 1 ronde zaten we bij de 2e groep, maar een halve ronde later was ook het peloton daar.
De laatste ronde veilig uitgereden en de sprint gelaten voor wat het was. Een fijn begin en de bevestiging dat de winter goed verteerd is. Zelfs na die tijd nog een uur met Gerrit bijgetraind

Gekkenwerk?

2011-01-23T17:57:00.000+01:00

Veel andere woorden zullen er niet voor zijn. Eind januari met zo'n 5 graden met wat motregen een rit van bijna 6 en een half uur (!) afwerken.
Met goed gezelschap vloog de tijd voorbij en in een geheel nieuwe omgeving gereden. Langs de kust, kopje van Bloemendaal, stukje ringvaart oftewel veel verschillende stukjes van Nederland gezien.
Het laatste half uur was het even opletten geblazen. Een hongerig gevoel, geen eten meer en deels wind tegen. Voorzichtig op routine naar huis gereden.
Fysiek maar nog meer mentaal een zeer goede training achter de rug. De conditie is goed, laat de trainingswedstrijden maar komen.

Spelen in het donker

2011-01-20T22:30:00.000+01:00

Vandaag eindelijk weer eens de tijd (en energie) om in de avonduren een training af te werken. De temperatuur was aangenaam, weinig wind, volle maan en droog, de Tacx kan dus stof blijven vangen.
Lampen op de singlespeed gezet en op pad om een 2 uur lekker weg te trappen. Van te voren een route in mijn hoofd gezet gezien ik anders zeker zou verdwalen. Heerlijk om te kunnen fietsen in een nieuwe omgeving.

De route bleek goed gepland. Veel goede fietspaden met verlichting. Wat rustige stukken en de weg dus voor mij alleen. Zó'n twee uur buiten gereden en kwam voldaan weer thuis. Nu zorgen dat ik structureel kan blijven trainen.

De laatste zonnestralen

2011-01-07T14:47:00.000+01:00

Nog even en dat zit de vakantie van 2 weken er weer op. Het plan was om dagelijks wat kilometers te maken, te genieten van de zon, veel te rusten, en de nodige vrienden op te zoeken. Ik kan zeggen dat al deze zaken de revu hebben gepasseerd.
De laatste dagen nog wat gezelschap gehad tijdens de uurtjes op de fiets. Een hersteltraining met een fietsmaatje op donderdag waarna ik vervolgens solo nog maar eens de Gilboa ben opgereden. En op vrijdag met mijn schoonvader een rondje gemaakt. Vanwege de zwarte lucht de rit dik 2 uur ingekort maar daardoor wel net droog thuis gekomen.

Al met al kan ik stellen dat de conditie flink verbetert is. De nodige kracht weer in de benen zit, er weer lijntjes op de armen en benen te vinden zijn en niet onbelangrijk, ik heb een heerlijke vakantie gehad.
Voor de statistieken: 33 uur en 822 kilometer. Dit in slechts 2 weken in december/januari. Het aantal hoogtemeters zijn er genoeg alleen hoeveel dat meet mijn polar niet.

De week zal worden afgesloten met een duurtraining op zondag in Nederland. Dan kan ik weer wennen aan het weer, de benen losrijden en dan volgende week een rustweek inlassen.

Hooggebergte in december!

2011-01-05T13:30:00.000+01:00

Jawel, het is mogelijk om in het hooggebergte te fietsen in december. En dat niet op een mountainbike door een bak met zout. Maar gewoon met nederlandse voorjaarstemperaturen (wel dan weer met de bijbehorende neerslag). Al is het ook heel goed mogelijk dit met een fijn zonnetje te doen, al was me dit niet gegund.

De planning was om met een groep de Mount Hermon op te rijden. Een klim van zo'n 24km wat reikt tot een hoogte van ongeveer 1600 meter (voor de fietser dan) De top ligt op 2814 meter!

Vanwege de voorspelde regen bleven we met zijn tweeen over. Dus mocht ik me gaan opmaken voor een pittig ritje gezien mijn fietspartner die als prof door het leven gaat.
In de vallei was de temperatuur nog aangenaam met zo'n 15 graden, en daarom vertrokken met armstukken, kniestukken en een windstopper. Gedurende de klim beide ons eigen klim tempo opgezocht en onderweg al wat motregen mogen voelen.

Dicht bij de top werd het erg mistig en werd ik meerdere malen voor gek verklaard door passerende automobilsten. Een dikke anderhalf uur gedaan over de klim en een warm kopje thee was meer dan welkom. In het restaurant nog wat kranten onder het shirt gedaan voor extra bescherming tijdens het afdalen. Het plan was om via een andere weg af te dalen en zo nog wat extra kilometers mee te pakken.

Ik ben niet bang tijdens dalen maar stapvoets heb ik nog niet vaak mee gemaakt. Vanwege de mist was het zicht niet meer dan 10 meter en de onbekendheid van de weg maakte mij extra voorzichtig. Tevens met een zeer natte weg moesten de remblokken hard werken (aan het einde van de dag was er weinig van over).
Twee lekke banden en tevens ook 2 koppen koffie verder (het is immers fijner om een binnenband te verwisselen in een restaurant dan buiten in de regen) hebben we de nodige extra kilometers afgelegd en kwamen we nat tot op het bot weer bij de auto. Snel omkleden en nog een bak koffie met een goede lunch maakte de dag compleet.
Mentaal was het in iedergeval een zeer goede training!

Spelen in de achtertuin

2011-01-03T19:17:00.000+01:00

Dagelijks wil ik niet zeggen maar meerdere malen per week rij ik nu toch wel deze berg op. Het voordeel is dat er 3 verschillende wegen naar de top(pen) lopen en er dus voldoende variatie is. Elke klim is weer geheel anders en heeft de mooie en lastige punten.
In de loop van de jaren heb ik wel een voorkeur ontwikkelt en meestal rij ik ook via deze kant omhoog. Zo ook de afgelopen 2 dagen. Aan het blijven trainen om berg op te rijden voor zowel de Transalp als zowel de zware training die dinsdag op het programma staat. De Hermonberg beklimmen; 24km a 5% tot een hoogte van zo'n 1650 meter. Dat met een groepje Elite renners die allen graag hun ego laten zien. Dat wordt dus rammen naar boven om mee te gaan, en dat als niet klimmer.

De verschillende opties van mijn trainingsberg naar de top:

De Israelische Alp

2011-01-02T16:26:00.000+01:00

Het landschap in het midden oosten is behoorlijk varierend. Dit zal menig persoon verrassen als hij/zij hier voor het eerst komt. Van woestijn tot bossen , van vlak tot bergen, eigenlijk is bijna alles wel aanwezig.
Op mijn "to do" list stond nog de berg Tabor. Vanwege politieke redenen is het niet altijd fijn om daar alleen te rijden, dus samen met schoonpa op pad om deze aan mijn lijst toe te voegen. Daarbij ondersteund door het vrouwelijk gezelschap.

De Taborberg is een 588 meter hoge berg met een bijbels historisch verhaal. Er staat boven op zelfs een mooie kerk, al heb ik daar zelf weinig oog voor gehad eerlijk gezegd. Mocht je daar meer over willen weten dan zal Wikipedia je zeker kunnen helpen.

Samen met mijn schoonvader dus omhoog geharkt. De overeenkomst met de Alp zit voornamelijk in de laatste paar kilometer, relatief stijl, veel haarspeldbochten en niet echt een makkelijke klim. Mijn 39x25 was zeker aan de wat zware kant en was het harken in plaats van met souplesse omhoog rijden. In iedergeval een goede kracht training met onderweg een schitterend uitzicht over de vallei.

Rust

2010-12-31T18:03:00.000+01:00

Trainingsexperts zeggen dat je van rust sterker wordt. Dus besloten om maar eens 2 dagen te rusten. Heb ik tevens mooi de tijd om ook even andere dingen te doen op vakantie!

Wind!

2010-12-29T18:34:00.000+01:00

Vanwege de planning op sociaal gebied komt het donderdag het beste uit om een herstelritje te doen. Daarom besloten dat op woensdag er wat meer uren gemaakt worden en bij voorkeur ook iets harder fietsen. Af en toe de verzuring opzoeken en zo zorgen voor een paar zware benen na de rit.
Een golvend parcours uitgezocht zodat we de nodige hoogtemeters gemaakt worden maar er niet langere beklimmingen gedaan hoeven te worden. Dan kan er tussen de klimmetjes ook wat herstel plaats vinden en zo daarna weer wat harder omhoog.

Het weer was mij gunstig gezind bij deze rit, wind, heel veel wind was aanwezig. Op de stukken die relatief vlak zijn had ik de wind vol tegen. Op de stukken vals plat kwam ik voor mij gevoel helemaal niet vooruit, maar het is wel perfect om de benen vol te laten lopen.

Onderweg mijn schoonvader opgepikt en zo zijn werk-woon ritje samen afgelegd. Ook een leuk detail, elke dag dient hij 3,5 kilometer te klimmen naar zijn werk toe en er is geen andere manier om er te komen. Zo samen naar huis gereden en heb ik met vermoeide benen op de bank kunnen ploffen.

Cadeau'tje

2010-12-29T18:14:00.000+01:00

Elke rit weer wacht er een cadeau'tje op de route. Elke rit dienen er altijd hoogtemeters overwonnen te worden. Elke rit mag ik de laatste 2,5 kilometer berg op rijden. Of ik nu een duurtraining heb gereden, een hersteltraining of de longen uit mijn lijf heb gereden, omhoog zal ik weer moeten.
De klim is zeker niet lastig en grotendeels valsplat. Behalve de laatste 400 meter, die zijn speciaal wat steiler met een procent of 10% ongeveer.

Voor een korte indruk:

Het rijk voor mij alleen

2010-12-27T16:43:00.000+01:00

Israel, een land waar nog zeker geen fietscultuur is. Een land waar weinig rekening wordt gehouden met fietsers, weinig fiets faciliteiten. Een land waar je weinig andere fietsers ziet, maar een land met ongekende mogelijkheden voor een fietser.
Vandaag een paar uur met stralend weer gereden. En onderweg 0 (lees: nul) andere fietsers gezien. Eigenlijk wel erg lekker, ik heb de weg (op de vluchtstrook dan) voor mij alleen. Hoef geen rekening te houden met medefietsers die langzaam fietsen of in de weg rijden.
Zelfs op een perfecte trainingsberg voor de wintermaanden kom je er niemand, behalve een verdwaalde mobilist, tegen. In de afdaling de ideale lijn nemen, niet achterom kijken of je wel van je lijn kan afwijken en gewoon jezelf naar beneden laten vallen. Heerlijk die rust!

Fire Irridium

2010-12-26T16:12:00.000+01:00

Voor de niet Oakley dragers onder ons, dit is een van de vele glazen die Oakley in de collectie heeft. Nou ja, het is 1 van de 2 in mijn collectie. Maar wel een bijzondere! De Fire Irridium betekent 2 dingen voor mij:
1. gesoingeerd zijn
2. zon, veel zon

De benen zijn stram van de reisdag, bergop lijkt het nog nergens op, de benen en armen zijn net witte melkflessen, maar wat maak het uit. De Radar is weer voorzien van met Fire Irridium en dat is altijd een goed teken.

Lijntjes

2010-12-22T19:36:00.000+01:00

De bekende wielerterm, lijntjes. Oftewel strepen kweken op de armen en benen door de zon en het contrast met de witte huid die onder het shirt en de broek zit. In de winter sta ik daar nooit bij stil, toch kan ik dat nu weer doen. Komende 2 weken zal ik de zon tegemoet gaan en tevens kan ik ook weer hoogtemeters maken en daarbij ook natuurlijk uren maken op de fiets.

Alvast ter indicatie hoe snel de lijntjes gekweekt gaan worden:

In tegenstelling tot afgelopen jaar zal ik nu minder solo trainingen verrichten. Een vast trainingsmaatje gevonden en waarschijnlijk kan ik aansluiten bij een aantal andere fanatiekelingen, ben benieuwd.

Tour Trans Alp

2010-12-15T13:25:00.000+01:00

Jawel, het is gelukt! Ik kan gaan deelnemen aan een cyclo dat al even boven aan mijn wensen lijst staat, met stip op 1. Samen met Rob Meeuwessen gaan we als duo deze zware meerdaagse rijden.
Wat is de transalp? Kort gezegd een cyclo van 7 dagen waarbij zowel dag- als een algemeen klassement aanwezig is. Elke dag weer proberen het maximale uit jezelf te halen, dat wordt afzien.
Verdere indruk, het parcours:
Stage 1

121 km
2447 hm

Stage 2

149 km
2794 hm

Stage 3

160km
2662 hm

Stage 4

118 km
3573 hm

Stage 5

130 km
3319 hm

Stage 6

141 km
3093 hm

Stage 7

117 km
2239 hm
(bron: http://www.tourtransalp.de)

Als er een ding als snel duidelijk wordt is dat het parcours zwaar is, dat zal serieus afzien worden. Komende maanden zullen dus in het teken staan van kilometers maken. Er moet inhoud gecreëerd worden om de kilometers en hoogtemeters dag na dag zo snel mogelijk af te leggen.

Het hoofddoel is bekend, de komende maanden zal er verder invulling worden gegeven aan het seizoen 2011.

1e Tacx sessie

2010-12-04T21:21:00.000+01:00

Zucht.... het is weer december, sneeuw op de weg en dus is er niet te fietsen op de racer. Er staan al wat leuke ritten op de planning in 2011 dus er dient getraint te worden.
Over het algemeen worden de krachttrainingen verricht maar bij uitzondering zullen ook de lange (saaie) duurtrainingen op de Tacx gedaan worden. Lang leve een Ipod, laptop, TV, DVD's, etc. Dan is er voldoende afleiding om wat uren op de Tacx door te komen.
Ik heb liever een zachte winter zodat de Tacx stof kan vangen, maar nood breekt wet.

van koelkast naar vriezer

2010-12-02T21:56:00.000+01:00

Afgelopen zondag was het dan zover. De 1e echte winterrit, in andere woorden; rijden in de vrieskou.
Het is altijd weer even wennen voor het lichaam, ook weer opzoek naar alle winterkleding. In de voorlopig redelijk onbekende omgeving toch een dikke 2 uur gereden. Net kort genoeg om het niet koud te krijgen en lang genoeg om toch iets aan duur te doen. De komende tijd lijkt het meer tacx weer, bij gebrek aan een CX/MTB.
Gezien december er aan komt betekend dit de trainingen weer consequenter te gaan uitvoeren. En ook de krachttrainingen staan weer voor de boeg!

Afscheid Holterberg

2010-11-16T23:05:00.000+01:00

De planning was om 2 weken geleden weer wat fanatieker te gaan fietsen. Helaas is dit vanwege drukte met andere zaken niet gelukt. Deze week begonnen om de 4 weken van inactiviteit te compenseren en dus begonnen met uren maken.
Het blijft genieten om tijdens de herst/winter solo ritjes te maken en zelden iemand tegen te komen. Alleen jij en de natuur, en slechts zelden een ander ziel.

Ook vandaag lag de Holterberg er weer mooi bij. Helaas zal ik hier nog maar zelden komen...

Herst/Winter

2010-11-01T22:58:00.000+01:00

November staat bij mij meestal in het teken van voorzichtig weer beginnen met fietsen na een rust periode. Ook dit jaar is dit het geval. In oktober niet heel veel gedaan, behalve een hele goeie cyclo rijden. Dus mentaal en ook fysiek weer volledig tot rust gekomen.

De komende weken zal het nog niet veel met trainen te maken hebben, maar het fietsen begint weer!

Review 2010

2010-10-18T17:03:00.001+02:00

Na het einde van het seizoen is het altijd goed om terug te kijken naar de successen en naar de verbeterpunten.
Mijn 1e gevoel als ik terug kijk dan is dat tevredenheid. De meeste doelen zijn behaald en ben tevreden met de gemaakte progressie, en dat dit ook zichtbaar is geworden in resultaten!

Verbeterpunten:
- het voorjaar is niet zo verlopen als gehoopt. De progressie qua rijden was merkbaar maar mijn resultaten waren niet zoals ik hoopte.
- meer koers inzicht. De aanvallen in wedstrijden zijn zelden succesvol.

Successen:
- Trois Ballons in een tijd van 7u31, dit had ik van te voren gehoopt maar zeker niet verwacht. Immers weinig trainingen in de heuvels gedaan.
- Echt mee doen in criteriums/omlopen. Zelfs ook vaak aangevallen terwijl dat tegen mijn natuur in is.
- Goed resultaat in Charly Gaul, zwaarder parcours dan vorig jaar en lang in de 1e groep gezeten.
- Clubkampioen! Meer hoef ik er niet over te zeggen.
- Munster; mee sprinten om de winst in een cyclo; ik kom duidelijk nog wat te kort al is dit een flinke opsteker voor de moraal!

Na een periode van mentaal en fysiek herstel zal ik met veel enthousiasme gaan beginnen met de trainingen voor het nieuwe seizoen. Hoe dat globaal er uit zal zien weet ik nog lang niet. Heb nog wat wensen op cyclo gebied en hopelijk kan ik er een paar laten uitkomen.

Resultaten 2010
't Loo (DF)
Exel (10e)
Exel (10e)
Enter (10e)
Rund um Koln Challenge (91e)
Edam-Volendam (21e)
Giro di Amerongen (22e)
Ronde van Brabant (DNF)
Hel van Brabant (55e)
Hel van Brabant (DNF)
Ronde van Rijssen (DF)
Districtkampioenschap Oost (10e)
Austerlitz (13e)
La Ronde de 2 heurs (DNF)
Les Trois Ballons (176e)
Grimpee La Planche (11e)
Ronde van Vorden (13e)
Someren-Peer-Someren (98e)
Ronde van Zutphen (9e)
Ronde van Markelo (DF)
Ronde van Veenendaal (24e)
Ronde van Beverwijk (11e)
Ronde van Bemmel (8e)
La Charly Gaul (63e)
Tweelandenkoers (DNF)

CTWT clubkampioenschap (1e)

Sparkasse Munster Giro (12e)

Sparkasse Munster Giro 2010

2010-10-09T12:09:00.001+02:00

Net als afgelopen 2 jaar stond deze cyclo weer helemaal aan het einde van het seizoen op het programma.

In tegenstelling tot vorig jaar kon ik de inschrijving en start makkelijker vinden en kon daardoor een half uur van de te voren aanschuiven in het 1e startvak. Keurig al op de 3e rij en daardoor makkelijk kunnen vertrekken en niet gelijk aan een inhaalrace beginnen (zoals bijvoorbeeld dit jaar in Rund um Koln).

Het weer was het peloton ook goed gezind want met de verwachting van 20 graden was het zeer aangenaam begin oktober!

Mij vanaf het begin voorin gehandhaafd door in ieder geval bij de 1e 50 te blijven. Ik probeerde bij de 1e 20 te blijven maar merkte dat dit toch veel kracht kostte. En gezien ik niet verwachte dat het in hele kleine groepjes zou uiteenvallen zou deze positie ook voldoen.

Het parcours was erg mooi door de Baumberge maar daardoor ook lastig. Smalle wegen, toch wat lastige klimmetjes en de nodige wind om het zwaar te maken. Dit zorgde ervoor dat het peloton langzaam werd uitgedund. Het ging niet snel maar elke klimmetje zorgde wel voor een schifting en de smalle wegen daartussen zorgde ervoor dat gelosten niet of niet gemakkelijke konden terug keren.

De Daruperberg en daarna de Nottulnerberg waren verantwoordelijk voor een definitieve schifting en knalde het grote peloton toch in een aantal stukken.

In 1e instantie zat ik in het 2e peloton, de 1e groep was slechts 15 man groot en we reden kilometers lang er een paar honderd meter achter met een man of 35-40. De samenwerking was in het peloton beter zodat een samensmelting een feit was. Ook na de samensmelting bleef het tempo strak zodat het 2e peloton die een paar honderd meter daarachter zat nooit de aansluiting kon maken.

Wel was deze schifting er verantwoordelijk voor dat ik er al heel flink doorheen zat. Kramp in de benen was al aanwezig en we moesten nog zo'n 20km tegen de wind in. Dus wel alert blijven op eventuele uitval pogingen want niet iedereen is geïnteresseerd in een sprint met zo'n 50 man. De missie van dus verstoppen, rustig de bidonnen leeg drinken maar alert blijven. De uitval pogingen waren er wel, maar genoeg heren die dit niet accepteerde waardoor alles steeds werd dicht gereden.

Mijn beperkte kennis van Munster hielp mij in het positioneren van de sprint (de afstand tot de finisch stond dit jaar niet aangegeven) en kon daardoor tijdig naar voren schuiven. Toen de sprint echt begonnen zat ik iets te ver van achteren om voor de overwinning te gaan, maar dit heeft er nooit ingezeten. Kramp schoot in beide benen bij het aanzetten en kon alleen zittend doorzetten en de snelheid hoog houden. Ik haalde wat renners in, werd ook wat ingehaald en kwam uiteindelijk op een 12e plek terecht.

Heel tevreden met het resultaat. 12e van zo'n 1000 deelnemers mag erg goed genoemd worden. Het maximale uit deze cyclo gehaald, alleen jammer dat ik net te kort kom om tot het einde echt mee te doen.

Het seizoen zit erop en ga, o.a. door dit laatste resultaat, met veel zin en moraal de winter in!

CTWT clubkampioenschap 2010 eindsprint

2010-09-28T12:20:00.002+02:00

Clubkampioen!

2010-09-28T12:16:00.002+02:00

Jawel, mijn 1e echte overwinning (na een ZAC wedstrijd) is een feit. Ik mag me een jaar lang clubkampioen noemen!

Ook dit jaar weer een wedstrijd op de Nedereindse berg (1 van de mooiste parcours in NL in mijn optiek). Een leuk klimmetje en op deze buiige dag ook genoeg wind aanwezig.
Zelf had ik de ambitie om een massasprint te vermijden dus dat betekend de aanval opzoeken. Al zou dat met deze wind zeker niet makkelijk worden. Daarnaast een flinke opkomst met veel sterke heren, dus het zou moeilijk gaan worden om weg te blijven.

Vanaf ronde 1 de aanval opgezocht en met zoveel mogelijk aanvallen mee gesprongen. Uiteindelijk een lange tijd met Rob en Dimitri weg kunnen blijven, maar de wind maakte het lastig en ook achter ons werd het gas goed open getrokken. De samenwerking was prima dus daar lag het niet aan.

Na dik een half uur vooruit gereden te hebben was het voor mij duidelijk. Weg blijven zou niet gebeuren dus ben mij gaan richten op een massasprint. Wel heel alert gebleven op uitval pogingen, want wilde me niet laten verrassen.

Het rijden van sprints heeft me dit jaar veel geleerd. Het meeste op gebied van positioneren. Op deze baan wil je als 2e of 3e de laatste bocht uitkomen. Dus het was zaak om daar te zitten.
Jan Willem stak (onbedoeld) een de helpende hand uit door vlak voor de bocht aan te gaan. Ik dook in zijn wiel en ging bijna vol de laatste bocht door. Ik had met Jan Willem daardoor een klein gaatje.
Dit was voor mij het sein om de sprint vol aan te gaan. Het bleek de juiste tactiek want kwam als 1e over de streep!

De regen heeft me geholpen net als mijn explosiviteit voor een goed eindschot. Dit geeft veel moraal voor het laatste doel van het seizoen en nog meer voor 2011.

Laat de winter maar komen!

Koersfoto's

2010-09-24T22:12:00.000+02:00

Zelfs niet fit toch de aanval opgezocht, wetende dat het kansloos was...

Tweelandenkoers 2010

2010-09-21T21:08:00.002+02:00

De foto zegt al genoeg. Van het begin tot het einde (voor mij dan) afzien.

Ziek aan een koers beginnen is geen goed idee. Toch nog 115km kunnen vol maken. Uitgestapt met nog 2 lokale ronden te gaan uit een groepje gelosten. Jammer maar die dag zat er niet meer in, hopelijk verlopen de laatste wedstrijden van het seizoen beter. Anders lijkt het uit te gaan als een nachtkaars sinds de Charly Gaul...

La Charly Gaul 2010

2010-09-09T14:17:00.012+02:00

Ook dit jaar stond deze snelle maar mooie cyclo op het programma. Een goede organisatie met elkaar jaar een ander parcours. Dus elk jaar weer verrassend!

Zaterdag met Jerry afgereisd en meteen maar even de eerste km´s per fiets verkend. Maar goed ook want al na 2km kon het geplande reisschema overboord. Omleiding, dus de startklim werd al totaal anders. Nu in 2 delen waarbij het 2e deel een steil begin kende. Rondje afgemaakt via klim 9 naar Consdorf en daarna heerlijk getafeld bij de plaatselijke Italiaan. Die schrok kennelijk van Jerry's bestelling want hij gaf aan dat zijn voorgerechtal een hele kluif zou worden. Waarom dan vermelden bij de VOORgerechten vroegen wij ons hardop af? Halverwege het eten kwam er een bekende kop voorbij. Ikdacht het, Jerry zei het: Gilberto Simoni Helaas herkende hij ons niet zo snel en liep dus door.. Later kwamen Rob en Martijn nog langs en samen met hen en wat collega's van Robhebben we nog wat zitten borrelen bij Charly's Treff, the place to be in Echternach op de avond voor de cyclo. (bron: wt.nl (Thierry))

De cyclo zelf:
Heerlijk met koude benen een inhaalrace mogen maken naar de 1e klim toe. Daar me goed kunnen handhaven al ging dat niet vanzelf. De voorbereiding betaalde gelijk zijn nut uit, want na de 1e klim zat ik in de 1e groep. En niet veel later was die groep een heel stuk kleiner dan ik dacht. De mogelijkheid tot een goede klassering zat er dus in.
Het streven was tot die steile lange klim me te handhaven en daarna maar zien. Dat ging goed en op klimnr. 5 was het gebeurd, zoals verwacht. Ik moest de heren laten gaan en kwam toch wel als 1 van de laatste van de groep boven (ik merkte al dat ik boven mijn stand aan het rijden was en berg op zeker 1 van de zwakkere). Door slim rijden me dus lang kunnen handhaven.

Na de klim zat ik 100 meter achter groepje van Thierry maar dat rij ik toch niet alleen dicht dus gewacht op 3 heren achter me. We vonden en begrepen elkaar goed en daar zo'n 50km mee rond gedraaid. Elkaar bijhouden op de klimmen en op het vlakken het werk verdelen door goed rond te draaien. Heel rustig pakten we andere gelosten op maar lieten die altijd gelijk weer achter. Tot ik Rob en een Veltecer tegen kwam. Tevens was een aansluiting van een groep met de overige CTWTers een minuut later ook een feit.
Jammer dat ik toch nog werd opgeraapt, want eigenlijk 50km voor niets door gereden. Maar aan de andere kant was het erg fijn om niet meer op kop te hoeven komen.

De laatste klim schoot de kramp er (voor de 10x) in en moest zelfs lossen. Mij kwaad gemaakt en kilometers lang zo'n 100 meter achter de groep gereden. Wind vanaf de kant af en toe proberen te verschuilen tussen passerende auto's. "Het zal met toch niet overkomen dat ik nu zelfs de 2e groep moet laten gaan" ging er continue door mijn hoofd. Wel blijven rijden want ik had wat geluk nodig, stil vallen van de groep. En na wat golvend terrein gebeurde dat in een afdaling door een dorp. Daar weer kunnen aansluiten en me verscholen tot de streep in Echternach. Goed voor een 63e plek.

Ronde van Bemmel

2010-09-08T11:35:00.001+02:00

Pas een paar dagen van te voren geattendeerd door een ploeggenoot op dit criterium. En achteraf blij dat ik ben gestart want, al zeg ik het zelf, het was een van mijn beste wedstrijden tot op heden.

Een regenachtige dag dus opletten geblazen en vooraf beslist om het peloton z.s.m. te verlaten. Zien in een kopgroep te komen om zo val partijen te vermijden. Het begon goed door te mogen starten vanaf de 1e rij. Dus 2 bochten verder was ik al weg en had gelijk een metgezel bij me. Wetende dat ik geen sterke renner ben, 2 man is erg weinig en hoopte nog wat andere renners mee te krijgen. Helaas i.p.v. dat renners probeerde te springen hadden we niet veel later het gehele peloton in het wiel.
De inspanning kon ik wel voelen maar mijn besluit stond vast, wegwezen. Dus bij elke demarrage mee gesprongen en zodra we werden teruggepakt ook zelf weer aangegaan.
Hierdoor werd het een wedstrijd van hollen en stilstaan en was er geen weg komen aan. Ondertussen wel wat premies opgepikt met tussen sprints, maar nog steeds was ik niet weg. Nog een flinke bui op de kop en de weg werd daardoor niet droog, met alle risico's nog steeds aanwezig.

Met ongeveer een kwartier te gaan sprongen 3 heren en besloot ik om een ander het gat te laten dichten. Stom, stom, stom, iedereen bleef zitten en de 3 vogels waren gevlogen. Niet veel later de tegen aanval geopend en met 4 andere heren hielden we het gat op 10-15 seconden. Blijkbaar heeft niet iedereen hetzelfde belang of snappen sommige het niet maar er werd al snel gelinkenbald. Niet iedereen draaide meer mee en stokte de achtervolging.
Niet veel later gebeurde waar ik bang voor was een valpartij in 1 van de bochten. 4 heren voor me gingen onderuit en ik kon nog net overeind blijven (en dan zat ik ook nog "veilig" op plek 5 in het peloton).

Gevolg iedereen werd wat voorzichtiger en een massa sprint die ik van iets te ver van achteren moest aangaan, maar kon veel snelheid ontwikkelen vloog nog veel renners voorbij, en kwam keurig als 5e van het peloton over de streep, goed voor een 8e plek.

Tot op het einde kunnen rammen en rijden en zelfs andere renners die aangaven dat ze me wel heel actief vonden. De conditie is goed, de uitslag wordt steeds beter. Eens kijken of we de komende weken de goede lijn kunnen voortzetten. Niet meer in criteriums want die staan niet meer op de planning voor dit seizoen.

Ronde van Beverwijk

2010-08-17T22:27:00.000+02:00

Wederom een criterium. Dit maal 1 waar een vliegbrevet voor nodig was. Super snel met lange rechte stukken en lopende bochten. Terwijl er op vrijdag ook al geknald was en op zaterdag een duurtraining van 4 1/2 uur. Met zware benen aan de start dus.
Achteraan begonnen aangezien ik een van de weinige was die niet wist dat er geen loting was en dus laat aanschoof. Het zou dus lastig worden om voorin te komen.

De gedachte vooraf klopte. Het ging hard, heel hard. Na pas zo'n 15 minuten wat ik in de 1e helft van het peloton. Door rustig op de schuiven, had niet de benen om ineens naar voren te knallen, kwam ik steeds meer in de buurt van de kop van het peloton. Na een klein half uur zat ik eindelijk voorin, maar 4 heren waren al gevlogen. Gelijk begonnen met mee springen bij demarrages, want een keer weg blijven met een groep moet dit seizoen nog lukken.
De derde keer was het raak en reden we met 5 heren weg van het peloton. Een paar ronde later kwamen nog 2 heren, allebei solo, aansluiten zodat we met 7 man achter de kopgroep aan reden. De samenwerking was niet super maar een paar tempo beulen hielde de snelheid er in. Ronde voor ronde kwamen we steeds dichterbij. Met 3 ronden te gaan was het gat slechts 5 seconden op de 4 heren voor ons.
Juist op dat moment viel het even stil en de kopgroep gaf een tandje extra, met als gevolg dat we definitief niet zouden aansluiten. In de laatste ronde sprongen 2 heren weg en de laatste halve ronde ben ik op kop gaan rijden. De benen waren te leeg om van een sprint te spreken dus uiteindelijk 11e.
Tevreden met het rijden na een zwaar weekend. Erg fijn om een keer wel in een blijvende ontsnapping te zitten. Nu (komende winter) zorgen voor een grotere motor zodat ik wel de power heb om te sprinten.

Ronde van Veenendaal

2010-08-17T22:03:00.001+02:00

Een afwachtingswedstrijd, of te wel het publiek vermaken dat op de echte heren wacht.
Begonnen met het idee om gewoon te knallen niet te sparen en vol te rijden. Dan vanzelf wel zien waar het schip zou stranden. Het parcour leende zich daar wel voor, met veel bochten en een paar bochten waar er goed door getrokken kon worden.

De koers zelf dan. Ergens in het midden gestart en mij gelijk voorin gezet en ben daar ook niet meer weg geweest. Me bemoeid met o.a. het klassement over 3 ronden en de nodige ontsnappingen. De ontsnapping die ik wel liet lopen bleef uiteraard weg. Drie heren reden goed door terwijl wat clubgenoten goed afstopwerk verrichtte. Zelf maar blijven sleuren om het tempo erin te houden en daarom ook lang zicht gehad op de groep. Als het dan niet snel gedicht wordt dan ontstaat het onvermijdelijke en blijft de kopgroep weg. Ook dit keer dus.
Door het vele werk op kop en rijden zonder te sparen ontplofte de benen in de eindsprint, terwijl ik als 2e van het peloton de laatste bocht uit kwam. Uiteindelijk goed voor een 24e plek.
Tijdens de koers de grens van mijn rijden opgezocht en weet nu beter wat ik aan kan.

Comomeer

2010-08-08T16:41:00.002+02:00

Na veels te lang wachten kwamen we uiteindelijk ook weer in bella Italia aan! Bestemming het Comomeer. Nu eens de omgeving zien van de schitterende koers van de "vallende bladeren". Waarbij zelf de omgeving wordt verkend en een bezoek aan de heilige Madonna niet mag ontbreken.

Omdat foto's veel meer zeggen dan worden...

Annecy

2010-08-08T16:03:00.008+02:00

Vakantie!! Eindelijk 2 weken vrij gehad en dat met schitterend weer. De fiets is mee op vakantie geweest al was dit alleen voor korte ritjes. Een soort van rust periode om het lichaam weer op te laden, maar ook tijd om even andere dingen te doen.

Als eerste zouden we naar Annecy vertrekken. 5 jaar geleden als eens een paar uur door gebracht en toen als besloten dat we absoluut een keer terug moesten komen. Dit jaar was het dan zover. Genieten van het meer, de mooie stad en de schitterende bergen er om heen. Een waar plaatje!

Ontbijten aan het meer, 's avonds uit eten in 1 van de typisch france restaurants en overdag luieren en een stukje om het meer heen fietsen. Wat wil een mens nog meer.

Na Annecy moest er nog een berg beklommen worden, de Alp. Deze stond al erg lang op de verlanglijst van mijn schoonvader dus besloten deze samen omhoog te rijden. Geen motivatie om zelf voor een tijd te rijden dus besloten om van begin tot het einde gezamenlijk omhoog te rijden.

Uiteraard zijn de foto's ook aanwezig!

Ronde van Zutphen 2010

2010-08-05T12:15:00.002+02:00

De straten (heel veel klinkers) waren half droog gezien het een uur eerder met bakken uit de lucht kwam. Het was droger als verwacht en dat kwam goed uit. Er zit 1 lastige bocht in, dit komt door de gladde steensoort en met regen is het als rijden op ijs.
Samen met Remco aan de start en eens kijken of we misschien samen een goede uitslag kunnen rijden, gezien de vorm van Remco waren er mogelijkheden.

Ik mocht helemaal achterin starten en gezien er niet heel veel mogelijkheden tot inhalen waren (behalve wat kamakaze acties) duurde het even voordat ik voorin zat. In totaal stonden er 47 ronden op het programma en pas met 35 ronden te gaan zat ik voorin. Wel heb ik het geleidelijk aangepakt want voelde er weinig voor om te diep te gaan. Immers heb ik al een paar weken geen intensieve dingen gedaan dus het lichaam moest even wennen aan de hoge hartslagen.

Er gebeurde in die periode voorin niet veel, maar achterin stond de deur open. Mee rijden is lastig op dit parours dus veel renners moesten al snel lossen.
Eenmaal voorin begon het klassement over 3 ronde. De 1e doorkomst zat ik nog te ver van achteren toen maar naar voren gereden voor een poging een envelop te scoren. De 2e doorkomst won ik dus het zou op de laatste doorkomst aankomen. De sprint vroeg aangegaan en ook deze won ik dus de 1e prijs in het klassement was binnen. In iedergeval niet voor niets afgereisd, dat is al binnen.

Een kwartiertje herstel had ik wel nodig totdat de benen weer beter aanvoelden. En toen gebeurde waar veel renners (en ik ook een beetje) bang voor waren. Het begon te regenen. De aankomst straat werd net ijs en met de gladde bocht ging het al direct fout. Valpartijen terwijl de latere winnaar daar gelijk weg reed.
Remco reed nog een ronde en besloot af te stappen i.v.m. de eventuele risico's. Zelf kan ik redelijk sturen en besloot bij het peloton te blijven maar wel voorin om problemen te voorkomen.
Het beste middel, zelf op kop gaan rijden. Dus zolang het regende op het lastige deel op kop gereden zodat ik zelf het tempo in de bocht kon bepalen en geen last had van andere renners. Dit ging prima maar koste wel wat energie. Op dat moment ook nog een premiesprint opgestreken (2e plek) dus het benzinegeld was binnen.

De finale. Meerdere renners waren afgestapt of gevallen dus het peloton was nog slechts 20 renners groot. De winnaar was weg en zou weg blijven, dat was duidelijk dus reden we voor de overige ere plekken.
Met nog 3 ronden te gaan muiste 1 renner er tussenuit en 2 ploegmaten gooide gelijk de boel op slot. Jammer ik zag het wel maar had niet het idee dat hij weg reed, op zijn Zoetemelks dus. Er met mijn open ogen ingetuind.
De laatste 2 ronden op kop gereden, niet hard maar niemand wou overnemen en ik wou ook mijn goede positie niet weggeven. Vlak voor de laatste bocht vlogen toch 2 heren er voorbij en ging de sprint aan over de kasseien strook op plek 3 van het peloton. Helaas ontplofte de benen in de sprint volledig (de kasseien zijn te zwaar voor mij) en vlogen er nog een paar man overheen.
Uiteindelijk toch een 9e plek (positioneren is belangrijker dan de sprint zelf is mij wel eens verteld). Tevreden met een top 10 plek, met de overige prijzen en het rijden. Niet gespaard en dat zal de oorzaak van de slechte sprint zijn, maar ben tevreden met het actieve koersen.

Fietsen Update

2010-08-03T21:58:00.001+02:00

Soms dienen de schoonheden wat verzorgd of verbeterd te worden.

De Scott heeft een klassiek stuur gekregen terwijl de Red Bull mag genieten van een nieuw shallow drop Deda stuur en een handgespaakt setje wielen.

Someren Peer Someren 2010

2010-07-28T13:35:00.002+02:00

Warm, warmer, warmst, of te wel heet! Daarmee bedoel ik uiteraard de temperatuur van die dag. Ik hou erg van een zonnetje en het kan me niet warm genoeg zijn, behalve met koersen. Om de een of andere reden heb ik moeite om met echte warmte te koersen. Toeren is prima met 30+ graden, alleen koersen is een ander verhaal.

Eigenlijk zegt onderstaande foto meer dan voldoende:

Ik ben achterin begonnen, gebleven en geeindigd. Even naar voren gereden maar het was zo verrekte warm in de buik van het peloton en daar kwam ook geen zuchtje wind. Dus achterin gehangen om maar iets van verkoeling van de wind te krijgen.
Helaas was mijn drinken na 2 uur rijden ook op en geen auto achter het peloton dus een droog lichaam tot de lokale omlopen was gegarandeerd. Gelukkig had ik wel iemand staan die nog 1 bidon kon aangeven, als ik daar tenminste zou geraken. Geen vocht, nog een half uur rijden en gevoelig voor krampen, geen goed scenario voor mij.

Uiteindelijk door geen trap te veel te doen de lokale omlopen bereikt en pas bij de 2e passage lukte het om een bidon aan te pakken. Deze in 1x leeg gedronken en toen weer iets van benen en moraal gekregen. Dit was veel te laat want er waren al wat groepen vertrokken en het peloton was al gelijk in de 1e omloop uit elkaar gevallen. Toch maar een paar keer weggesprongen om toch het gevoel te hebben dat ik gekoerst hebt, maar het mocht niet baten. Weinig steun en wegblijven lukte dus niet.
In de laatste ronde zelfs het peloton even laten lopen toen er een gaatje viel die ik zelf niet direct dicht kreeg. Ook met steun van ploeggenoot Marcel lukte het niet en kwam een meter of 3 te kort in mijn laatste jump om toch terug te keren. De laatste 2 kilometers maar tussen de auto's uitgereden.

Een DF (98e) maar daar is alles ook mee gezegd. Laat het najaar met wat normale temperaturen voor de komende koersen maar komen.

Foto's Tour de France

2010-07-07T00:11:00.000+02:00

De Tour start is toch iets speciaals zodra dit in Nederland gebeurd. Dus naar het westen vertrokken om dit spektakel met eigen ogen te aanschouwen. Voor diegene die het gemist hebben een selectie...

Koersfoto's Vorden

2010-06-30T18:38:00.000+02:00

Een foto zegt meer dan...

2010-06-27T17:09:00.000+02:00

Foto's Trois Ballons

2010-06-16T19:27:00.003+02:00

Ronde 2 Heurs & Grimpee La Planche

2010-06-15T22:25:00.001+02:00

Op woensdag met Manuel en Jouke vertrokken naar de Vogezen en in de avond van hun naar mijn hotel nog even gefietst. Daarna nog iets langer willen rijden, maar na het inchecken kwam het met bakken uit de lucht. Dus dan maar even relaxen.
Donderdag ochtend solo op pad om toch maar de benen te laten wennen aan de klimmen. Tevens een moment om de Vogezen beter te leren kennen, het is een schitterende omgeving en was er nog nooit geweest.
Eerst naar Melisey vervolgens naar Mierlin en toen "even" naar Belhafy. Wat zit er tussen Mierlin en Belhafy een zeer lastige en vervelende klim. Lang en stijl maar heel erg mooi door het bos dus wel de moeite waard. De benen wisten gelijk weer hoe klimmen voelt (sinds KBK geen heuvel meer gezien!). Na Belhafy afdalen richting Melisey en over het bekende vlakke weer richting Ronchamp om met de benen omhoog te gaan. Immers in de avond stond er nog een omloop op het programma.

La Ronde de 2 Heurs, de officiele titel van dit omloopje wat 12 keer afgelegd diende te worden. Een klimmetje (wat ook in 3B zit) was de belangrijkste hindernis. Met zo'n 20 renners aan de start (niet veel animo voor eigenlijk een hele leuke omloop) werden we op de franse slag weg geschoten, oftewel flink te laat.

De start verloopt rustig en tot aan de klim gebeurd er niks en rijden we een slakken tempo, nou ja er gebeurd bijna niks. Mijn ketting loopt eraf, dus van de fiets en er opgegooid (moet toch eens leren om dat al rijdend te doen). Ik ram die heuvel op maar kom boven zo'n 50 meter te kort. Dan in de afdaling bijna vol naar beneden en hoop op het vlakke aansluiting te vinden, helaas dat gebeurd niet. 7 heren zijn gevlogen en ik zit er niet bij door zo'n dom iets. Ik blijf met 2 heren strak door rijden al wordt het al rap 2, een gaulist moet passen op de heuvel. De heren zijn op het lange rechte stuk nog inzicht maar ze lopen duidelijk uit. Toen besloten om strak te blijven rijden, maar niet vol uit want de kop zie ik niet meer terug. Dan in de afdaling staat een renner aan te geven dat we moeten op passen. Tot mijn schrik ligt Jouke daar in de berm en zie weinig beweging. Ik knijp gelijk in mijn remmen en ook op dat moment komt er iemand van de organisatie. Jouke geeft aan zich in principe goed te voelen maar zijn nek doet wel pijn. Hij heeft zichzelf na de val blijkbaar al verplaatst en de ledermaten al gecontroleerd op breuken. Hij herinnerd zich alles en na even praten staat hij zelf op. Dit gaat gelukkig goed, maar zijn schouder en nek doen pijn. Blijkbaar is alles gelijk stijf geworden door de klap.
Jouke met de auto mee naar de finisch en zelf rij ik tot daar en ben de motivatie kwijt om nog verder te rijden. Manuel rijdt die avond nog naar een podiumplek (3e) dus de afsluiting is wel enigzins positief.

Vrijdag staat in het teken van rusten. Een uurtje lostrappen en de aanloop naar de Servance verkend. Gezien ik niet in het 1e startvak sta, moet ik toch even kijken waar naar voren rijden mogelijk is.
's Avonds met een groet Wielertoeristen gegeten bij de italiaan en op tijd naar bed voor de grote dag!

Trois Ballons dan, (deze maar apart gezet want anders wordt het wel heel erg lang.)

La Grimpee, een hele korte cyclo met nogmaals La Planche de Belles Filles. Nogmaals die steile pukkel op...
Ruvar staat keurig onbedreigd 3e en zal geen plekken meer winnen en zolang hij niet lek rijdt zal hij ook zijn plek niet verliezen. Manuel geeft aan om wel de knuppel in het hoenderhok te willen gooien. Zelf ben ik zeker niet 1 van de sterkere klimmers en als ik een leuke uitslag wil rijden zal ik met voorsprong aan La Planche moeten beginnen. Dus ik ga akkoord met het voorstel. Zo gezegd, zo gedaan na de start demareerd Manuel en ik spring er gelijk achteraan. We rijden een koppeltijdrit van 13km (dat een dag na 3B!) en beginnen met een behoorlijk voorsprong aan de niet plezierige klim.
Pas na zeker een kilometer komt de 1e renner voorbij en een halve kilometer later nummer 2. Deze heren rijden mij volledig op een hoop in een cyclo dus dat verbaasd me niet. Dan in iedergeval proberen de resteren kilometers niet teveel plekken te verliezen. Langzaam kom er steeds een renner voorbij en het duurt wel even voordat Ruver mij in haalt, had hem veel eerder verwacht. Uiteindelijk red ik een top 10 notering niet, had daar een klein beetje op gehoopt. Al waren en een aantal frisse renners die geen 3B gereden hebben dus een flinke uitdaging. La Planche wel beter opgereden dan verwacht en kijk tevreden terug op dit weekend!

Les Trois Ballons

2010-06-15T22:25:00.000+02:00

Stiekum toch een beetje het hoofddoel van het seizoen. De voor mij nog onbekende maar oh zo zware tocht.
N.a.v. verhalen van andere renners en hun resultaten van de winter een voorzichtige inschatting gemaakt, 7 en een half uur als doel. Dat zou toch wel mooi zijn, zeker voor een niet klimmer zoals mij. Deze klimmen zijn mij immers veels te lang.

Na een paar dagen wennen aan het weer en het omhoog rijden was het zaterdag dan de dag dat het moest gebeuren. In de ochtend redelijk op tijd naast Ekko en Rob in het startvak geschoven. Het 1e startvak had ik geen plek voor gezien ik tot op heden geen goede sportcom. uitslag heb gereden. Dus het plan in is voor de Servance zo veel mogelijk op te schuiven en dan te zien waar het schip strand.

Zoals we in Frankrijk gewend zijn worden we wat later weggeschoten en begin gelijk aan mijn inhaal race. Ben gevoelsmatig heel relaxed en waar ik voorgaande jaren veel onrustiger was rijd ik nu op het gemak naar voren. Al vrij snel zit ik bij de 1e 200 en dan is er al steeds minder ruimte om te passeren. Daar komt mijn opgedane peloton ervaring van pas en rij dwars door het midden, met een beetje wringen, naar voren. En jawel net aan de voet van de Servance zit ik helemaal van voren en rij aan het begin de 1e rij omhoog. Wetende dat ik hier niks te zoeken heb rij ik zo lang het goed gaat mee van voren en zodra het steiler wordt zoek ik mijn eigen tempo op. Dit betekend dat ik langzaam het het peloton zak en kom onderweg al gelijk de nodige bekende tegen, Kaj, Ruvar, Wouter allemaal zie ik ze passeren. Ik verwacht ook Rob maar die blijkt al heel snel te merken dat het niks wordt en stapt zelfs boven op af.

Bovenop zie ik genoeg renners om me heen en besluit om wat ik redelijk goed kan, me naar beneden te laten storten. Ik haal tientallen renners weer in en zit in een goede groep richting de Col. D'oderen. Om me heen kijkend krijg ik het gevoel toch eigenlijk wel teveel van voren te zitten. Wat Veltec dames en heren, Manuel en wat Gaulisten waarvan ik weet dat die een stuk harder dan mij rijden. De 1e opzet ik geslaagd en nu is de vraag dit zolang mogelijk vol te houden zonder mezelf op te blazen. Op de D'oderen wordt er niet hard doorgereden en kan bovenop zelfs een bidon vullen. Uiteraard alweer snel in de afdaling terug in de groep gekomen en beginnen met eten, dat mag vandaag immers niet vergeten worden.
Gelukkig kan Leontien mij onderweg even bijpraten over wat me te wachten staat. Ik heb het parcours wel een beetje bekeken maar niet onthouden en een kaartje komt nooit helemaal overeen met de realiteit.

Dan begint eigenlijk de Grand Ballon, opgesplitst in een paar delen. Op de Bramont wil ik niet forceren en zak heel rustig door de grote groep heen. Een kilometer voor de top laat ik me even afzakken om wat te herstellen en kan in de volgende korte afdaling het gat weer dichten. Wederom dus niet teveel energie verspilt . Dit moet ik proberen vol te houden. Dan het deel richting Le Markstein. Dit deel bevat steile stukken en er wordt een voor mij strak tempo gereden. Hier krijg ik het moeilijker, dat wil zeggen ik moet iets harder rijden dan ik zou willen. In mijn gedachte zou er weer even een afdaling volgen tot we het laatste deel van de Grand Ballon zouden oprijden. Maar daar maak ik dus een wel cruciale fout (gebrek aan parcours kennis). Bovenop volgt geen afdaling maar een heel stuk vals plat, wat open is met veel wind. Ik had de groep weer iets laten lopen maar zie nu dat ik de pineut ben. In mijn eentje gaat ik dat nooit niet dicht krijgen zonder een serieuze inspanning. En daar is het nu nog absoluut te vroeg voor. Dus balend vang ik dat stuk aan en besluit om zelfs even te plassen totdat een volgende groep komt. De timing is goed en kan mij een man of 8 en vrouw (Leontien) aansluiten. Er wordt kop over kop gereden maar niet echt hard, niemand wil immers een trap te veel doen. Helaas valt Leontien uit de groep weg vanwege een lekke tube.
Het laatste deel naar de top verloopt in een voor mij goed tempo. Daar is weer een bevoorrading en kan de bidonnen vullen.

Vervolgens de afdaling ingevlogen, onderaan gekomen heb ik een enkeling ingehaald maar de renners die niet zijn gestopt zie ik niet meer. Als vrij snel vormt er weer een groepje, maar baal toch dat ik hierdoor weer wat plekken naar achteren ben geslagen, maar zonder vocht verder rijden is ook geen optie.
Het deel naar de Hunsbruck gaat in een gezapig tempo. Wederom wil iedereen geen trap te veel doen en de samenwerking gaat moeizaam. Dit deel leent zich om weer flink te eten al verwacht ik dat er toch wel een groep van achteren zou komen dat wel wil rijden. Verrassend komt er niks achterop en rijden we engroup de Hunsbruck op. Bovenop snel wederom de blaas legen (misschien toch wat minder gaan drinken?) en met de rest van de groep op naar de Ballons D'Alsace. Ook nu gaat de samenwerking niet van harte maar heb geaccepteerd dat het nu zo gaat en speel het spelletje gewoon mee. Tot mij verbazing zie ik langs de kant een bekend gezicht. Remco is afgestapt en staat in gewone kleding bij de auto. Wat nu gaat er door mijn gedachte. Hij is gelukkig niet alleen maar ben wel heel benieuwd wat er gebeurd is!
Dan de, naar blijkt later, D'Alsace. Er komt gevoelsmatig geen eind aan en begin duidelijk te merken dat de krachten wegvloeien. Nu is het ieder voor zich en er is van geen groep meer sprake. Daar tref ik de eerste lijken en geparkeerden aan. Jongens die waarschijnlijk te hard zijn gestart en echt kruipen naar boven, terwijl het bij mij ook niet hard meer gaat.

Het afzien is begonnen en zie steeds uit naar de bordjes die de resterende kilometers van de klim aangeven. Ik besluit om maar op een renner voor me te concenteren bij iemand in het wiel te gaan zitten. Als het even kan er voorbij om naar een volgend wiel te rijden, maar meestal komt het neer dat het stuivertje wisselen wordt. Op de top zie ik Leontien weer die is uitgestapt en met een busje op een renner wacht (die stond aardig geparkeerd) en kan aan haar mijn armstukken en windstopper kwijt. Leontien voorziet me nog van de laatste aanwijzingen zodat ik niet weer een foutje zal maken.
Eindelijk volgt er weer een lekkere lang afdaling, maar het groepje onderaan is wederom niet groep. Zes heren en we rapen nog wat eenlingen op zodat we uiteindelijk met 10 man naar Champagney rijden. Er was met verteld dat het stuk nog erg lastig kan zijn. Gelukkig had niemand daar behoefte om met krachten te smijten zodat de groep bij elkaar bleef en de benen konden herstellen in plaats van nog verder kapot gaan. Vlak voor Champagney wederom van de fiets om voor de laatste keer de blaas te legen en dan bij de laatste post staat een flinke groep. Deze rijdt goed op tijd weg, voor mij dan, en besluit heel associaal in het laatste wiel te gaan hangen. Al willen van de 20 heren en maar heel weinig kop werk doen.

Dan zie de La Planche en begint het mentale spel. Jezelf naar boven hijsen is het devies en kijken of je de meeste van de groep nog achter je kan laten. Het is harken, harken en nog eens harken. Gelukkig kan ik de meeste achter me laten en haal toch nog wat renners in die waarschijnlijk een groepje voor me zaten. Onderweg aangemoedigd door toch wat toeschouwers en probeer me gedachte te verzetten. Wetende dat het een helse klim is na 200km en ik niet weet hoe de klim verder loopt blijft het elke bocht weer een verrassing. Wat staat me te wachten, hoever is het nog en kan ik toch niet een tandje lichter? Vragen die continue weer door mijn hoofd spoken.
Dan eindelijk vlak voor het einde is het lastigste geweest en probeer op te schakelen, maar dat zit er niet meer in. Gewoon blijven draaien en kijk snel op de klok die bij de mat hangt. 7:31 zie ik staan. Mijn eerste gedachte klopt die klok wel? Gezien ik onderweg geen enkel idee heb gehad op welk tijdschema ik nu reed. En mijn eigen klokje stond al aan sinds het hotel dus daar kon ik ook niet veel uit opleiden. Al was mijn doel toch stiekum 7u31, ik ben super, super maar dan ook super tevreden. Wel gehoopt maar zeker niet verwacht!
Uiteindelijk met veel bekende nakletsen en nagenieten van deze mooie en voor mij super verlopen dag!

De week van Les Trois Ballons!

2010-06-07T21:19:00.000+02:00

Deze week is het dan zover. De meest zware tocht van het jaar staat op het programma. Deze week staat grotendeels in het teken van presteren op zaterdag.
Op maandag en dinsdag zullen er nog wat zaken voor de studie gedaan moeten worden, dus de benen krijgen rust.
Woensdag zal de reisdag zijn. Als het goed verloopt in de avond nog even een klein rondje om de benen los te rijden.
Donderdag, tja de weersverwachting is voorlopig niet zo heel goed. Maar als het mee valt La Ronde de 2 heurs. Eens kijken of alle wedstrijden in Nederland een beetje geholpen hebben.
Vrijdag, de dag van rust, fietspoetsen. De mentale voorbereiding!
Zaterdag, afzien...
Zo. Grimpee, het beetje herstel van heeft plaats gevonden gelijk weer om zeep helpen. En dan uitgeblust weer naar huis.

Nacht van Hengelo

2010-06-05T00:32:00.001+02:00

Jaarlijks is de nacht van Hengelo een groot festijn. Vele feestgangers, bandjes, kroegen, eetgelegenheden, DJ's en nog meer van dit alles wat er een waar feest van maakt. Zeker met de temperaturen zoals nu is de opkomst groot en de feestvreugde nog meer.
Naast dit alles wordt er hartje centrum ook nog gekoerst. Nadat eerst vrouwen en masters echt hebben mogen rijden zorgen de profs voor de mainshow. Zo'n 90km over een rondje van iets meer dan 1km... je zou er duizelig van worden.

In iedergeval genoeg ruimte om op je gemak alles te aanschouwen. Er wordt tussendoor wat gesprint voor een envelop, nutteloze vluchtpogingen en doen alsof ze hard rijden. De speaker maakt er in iedergeval een waar spektakel van. Leuk om te zien hoe de renners met regelmaat toch socializen en opvallend dat Basso als enige italiaan toch weinig aanspraak heeft.

De "finale" loopt toch wel zoals verwacht. Een kopgroep van zo'n 12 renners. Met daarbij de top sprinters, Farrar, Hummer en Bos. Vier ronde voor het einde springt Basso weg, hij kan immers toch niet sprinten, en geeft een lesje hard rijden. Tot de laatste ronde, Farrar kan er in de sprint nog overheen komen net als van Hummel. Basso moet het met een 3e plek stellen.

In iedergeval leuk om te zien dat de renners het kunnen waarderen als toeschouwers een praatje willen maken, en kinderen om de bidonnen komen bedelen.

Granfondo Alta Langa

2010-05-31T12:45:00.000+02:00

Als het een beetje mee zit dan wordt Italie van de zomer nog even bezocht. Logischerwijs dient er dan ook een Granfondo gereden te worden.
In de periode dat we naar Italie willen is er niet zo heel veel te rijden, dus komen we uit op deze onbekende tocht.

Niet al te lang, niet al te zwaar, maar ja een Granfondo is een Granfondo. Ben benieuwd!

Regenachtig dag in Mei

2010-05-30T22:52:00.000+02:00

Wat doe je met zulk weer in Mei? En dat 2 weken voordat les 3 Ballons op het programma staat? Juist zowel een fysieke als mentale training. Oftewel, de langste duurtraining van dit seizoen.
Samen met Remco naar Steenderen gereden voor de Gelderse Heuvelentocht. Met op de heen weg wind tegen (maakt de terugreis een stuk prettiger). Op de heen weg nog wat druppels met nog even wat meer en grotere druppels vlak voor de inschrijving. Rugzak met droge kleding achtergelaten en toen weer op de fiets gestapt. De kilometers vlogen voorbij al hadden we ook nu weer grotendeels de wind tegen. Dit zou voor een groot deel zo zijn tot aan de eerste pauze plaats.
De route was schitterende en met wat draaien en keren bereikten we ook wat klimmetjes in de buurt van Elten. Remco is duidelijk sterker bergop en met wind tegen dus moest af en toe flink werken om bij te blijven. Al wordt ik daar alleen maar weer sterker van.

Net op tijd bereikte we de pauze plaats, we hadden de fiets nog niet weg gezet of het kwam met bakken uit de lucht. Nu waren we wat vochtig, dat is beter dan zeiknat aan de koffie en appelgebak gaan. Na een afzetterij qua prijs besloten we vanwege de regen van de route af te wijken en terug naar Steenderen te rijden. Immers zullen we genoeg kilometers vandaag maken en die paar meer of minder zullen het verschil niet maken.
Met bakken kwam het naar beneden toen we richting Steenderen reden, met de wind in de rug! Droge kleding was een ware uitkomst en een pannenkoek met appel en spek zou voldoende brandstof zijn om thuis te komen. Ook de rest van de rit naar huis de wind schuin van achter en in een strak tempo richting Haaksbergen. De laatste 20km wat het beste er bij mij wel af, al zorgde Remco ervoor dat ik toch bleef rijden. Hij gaat gewoon door en dus volgen (niet in het wiel) is het enige wat ik kan doen.

Uiteindelijk 6 uur 45 minuten op de fiets en iets meer dan 200km gereden. Een zeer goede training voor les 3 Ballons. Dit geeft vertrouwen, gezien ik relatief weinig echte duurritten heb gedaan.

Koersfoto Austerlitz

2010-05-29T13:19:00.004+02:00

De positie waar ik me in Austerlitz 99% van de tijd heb bevonden, tussen de wielen

Districtkampioenschap 2010

2010-05-29T12:56:00.000+02:00

Mijn eerste districtkampioenschap, wel de officieuze bij de B's maar dat mag de pret niet drukken.
Gezien de goede benen in Rijssen moet het mogelijk zijn om een goede uitslag neer te gaan zetten. Iets wat ik dit seizoen nog vindt ontbreken, het "bewijst" dat ik harder rij dan vorig jaar.

Samen met Maikel en Remco naar Steenwijkerwold gereden, helaas zonder Bart vanwege de valpartij in Rijssen. Dus met zijn drieen proberen te rijden als ploeg en elkaar te helpen en sterke punten uit te laten komen.
Op het gemak het rondje wat toch wel iets glooiend is verkend en gekeken waar het vanwege de sterke wind op de kant zou kunnen gaan.

Bij de start achteraan gaan staan, want was iets aan de late kant. Het is een lange omloop van 10km en had dus alle tijd om naar voren te rijden en ruimte was er ook genoeg net na de start. Dus direct na de start begonnen met schuiven en mij voorin gemeld toen de wegen wat smaller werden. Geen zin om me te laten verrassen of gaten achterin dicht te rijden. Alert koersen dus en proberen de koers met zijn de drieen te maken.

De eerste 2 ronden samen met Maikel met alles meegesprongen wat maar bewoog. Op deze manier kan de slag niet gemist worden en kan er ook direct afgestopt worden zodra er iemand van ons bij zit. Helaas is het een laffe koers en wordt er niet echt gereden, het is hollen en stilstaan zoals wel vaker bij de B's.
In ronde 3 rijdt Remco op zijn Zoetermelks weg en Maikel en ik verzetten het afstopwerk. Het lukt hem om meer dan een ronde weg te blijven, maar vanwege de wind is het erg lastig en aan aantal hardrijders zien het gevaar in en beginnen zelf te rijden.

Vervolgens de 5e en laatste ronde. Het voornamelijk stilstaan, niemand wil/durft meer iets te ondernemen (een peloton vol Petacchi's) en het zal uitlopen op een massasprint. Niet echt ongunstig voor ons gezien ik redelijk kan aankomen en Maikel heel goed kan aankomen. Dus Remco zet zich de laatste paar kilometer op kop en houdt een hoog tempo aan zodat het zelfs in het peloton nog breekt. Dan met 2 bochten de gaan zet Remco zich van kop en is het aan ons om het proberen af te maken. Maikel zich net wat beter een paar plaatsen voor me, maar er zijn mogelijkheden.
Dan een sprint die vroeg wordt aangegaan, ik moet duidelijk nog wennen en leren wanneer het echt begint. En kom zelf te kort met een 10e plek tot gevolg maar zie ineens bekende handjes de lucht in gaan. Maikel heeft de sprint nimt gewonnen en hebben we loon naar werken gekregen.
De koers gemaakt, je mag wel zeggen gedomineerd en het ook nog afgemaakt. Dit was meer dan de moeite waard om naar Steenwijkerwold af te reizen!

Koersfoto's

2010-05-22T17:51:00.001+02:00

Ronde van Rijssen 2010

2010-05-22T16:44:00.002+02:00

Na de afgelopen 2 jaar ook in Rijssen te hebben gereden stond dit criterium wederom op de agenda. Een toch wel zwaar rondje met tot op heden steeds zeer zonnig weer.
Na afgelopen weekend af te hebben gezien was het moraal goed en de ambitie voor een goed resultaat was zeker aanwezig. Zelfs de Scott gepakt i.p.v. de Redbull! Rijssen is een klein uurtje fietsen vanaf huis dus op de fiets erheen om de benen alvast los te rijden en op de terugweg het melkzuur proberen uit de spiertjes te krijgen.

De koers dan. Kort gezegd, er heel veel gemixte gevoels aan over gehouden.
Het begin was super door vanaf de eerste startrij te starten. Geen energie verspillen met naar voren rijden, maar gelijk mee kunnen springen of makkelijker vooraan kunnen blijven.

In het begin lag het tempo strak maar niet gek hoog. Er waren voorzichtig wat uitloop poging maar zat voorin en kon steeds anticiperen. Na een paar ronde kwam het klassement over 3 ronde al. Twee heren sprongen weg met waarschijnlijk de gedachte punten te gaan sprokkelen. De eerste van de 3 ronde niet mee gedaan voor de overgebleven punten maar in ronde 2 toch punten verzameld. Toen even besloten om toch voor de 3e plek te gaan om het inschrijfgeld alvast terug te verdienen. In de 3e van de 3 rondes won ik de sprint en de eerste envelop was binnen.

De twee heren vooraan bleven doorrijden en hingen ronde na ronde op zo'n 10 tot 15 seconden. Het peloton maakte zich er geen zorgen over maar wel volgde hier en daar wat demarrages. Mij meerdere malen ermee bemoeid en begon mij steeds meer te verbazen over mijn eigen rijden. De stramheid in de benen was weg en voelde me werkelijk waar super. Toen zelfs even geprobeert om toch de sprong naar voren te maken (hoopte dat wat heren mee zouden gaan) maar was alleen en als niet-hardrijder was dat een kansloze missie. Mij dus weer laten afzakken en tussen de wielen wat herstellen.

De premiesprints allen aan mij voorbij laten gaan met het oog op het DK maandag, en ging mij richten op het eindresultaat.
Wel werd het ronde na ronde duidelijker dat het niet makkelijk zou zijn om bij de twee heren vooraan te komen, terwijl er ondertussen een renner tussen uit gemuist was en aansluiting vooraan wist te vinden, respect!
Met nog 4 rondes te gaan was het duidelijk dat we als peloton reden voor plek 4 en begonnen met goed positioneren. Sprinten is grotendeels afhankelijk van je positie en gezien de goede benen moest ik nu vooral mentaal scherp blijven. Mij makkelijk vooraan kunnen handhaven en met een halve ronde te gaan was het een lint van renners gezien niemand meer een plek wilde verliezen en opschuiven was dus bijna niet mogelijk.
Nog 1 bocht en zittend op plek 7 was een top 10 notering zo goed als zeker. De finishstraat is lang en licht oplopend en gezien mijn eindschot zou ik zeker plekken gaan opschuiven, als er niks bijzonders zou gebeuren.
Helaas, helaas, de renner op plek 3 zittend was te gretig nam de bocht de scherp en reed tegen de mat aan die om een paal zat. Gevolg, massale valpartij met zo'n 15 tot 20 renners. Ik stond, ja ik stond, er tussen. Vraag me niet hoe maar kon overeind blijven terwijl ze om me heen overal lagen.

Achteraan het peloton konden ze binnendoor of over de stoep en mijn kans op een goed eindresultaat was verkeken. In eerste instantie erg blij dat ik er niet tussen lag (2 fietsmaatjes helaas wel!), maar ook teleurgesteld dat een zo'n goed als zekere top 10 plek nu ontbreekt.
Blij, teleurgesteld, verbaast (over mijn eigen rijden), balen, zijn de emoties die overheersen.
Ik durf te zeggen dat dit mijn beste wedstrijd tot op heden ooit was, nog nooit zo actief geweest in een wedstrijd. Maar het is niet zichtbaar in een klassering.

Op naar het DK dan maar...

Hel van Branbant, dag 2

2010-05-17T21:18:00.002+02:00

Zondag deed de Hel van Brabant zijn naam eer aan. Een paar klinker wegen maar voornamelijk veel wind.
Arno kwam me voor de start waarschuwen over de wind, kasseien en een zo'n goed als zekere DNF!

Bij de 1e kasseienstrook zat ik goed van voren en reed daar bij de 1e 20. Het bekende gezegde gaat daar immers op, je kan daar niet de koers winnen maar wel verliezen. Tevreden met mijn rijden na die stroken en veel moraal.

Een paar kilometer verder was de "schade" van de klinker weg duidelijk. 2 gebroken bidonhouders. Flessen eruit gehaald, op de rug (alles behalve comfortabel) en was druk om het materiaal berijdbaar te houden. Daarna druk met eten en drinken en toch al dit geneuzel veel plekken verloren. Toen strook 2 kwam zat ik nu wel te ver van achteren met als gevolg, eraf. Met vele renners dus tussen de auto's weer terugkomen en na 15km vonden we weer aansluiting.

Dit hakte erin en vervolgens kwam de kramp al opzetten. Wederom eten en drinken en wachten tot de heren er voldoende gas op gingen geven, ik wist genoeg. Het zou gaan leiden tot een DNF. De conditie was goed genoeg om het nog een uur vol te houden, maar met het ingaan van de finale en het laatste stukje open weg met wind, was het op de kant gebeurd. Kramp was overal aanwezig en kon geen trap meer doen.

De laatste 15km kunnen gebruiken om de benen los te rijden... Gelukkig was 1 van de heren op de motoren zo vriendelijk om wat water aan de bieden, blijkbaar was het duidelijk dat ik wel wat kon gebruiken.

Helaas geen DF voor het algemene klassement maar weer veel geleerd!

Hel van Brabant, dag 1

2010-05-17T21:05:00.000+02:00

Met een select gezelschap in Eindhoven gestart voor deze 2daagse. Nooit eerder had ik 2 dagen achter elkaar zo'n koers gereden en was dus puur met de ambitie gestart om uit te rijden. Het zal immers ook wel met een reden de hel van brabant hebben, dus voorzichtigheid was geboden.

De eerste dag verliep voor mij redelijk rustig, in tegenstelling tot die van Jerry. 3e CTWTer Stan was ik na de neutralisatie al snel kwijt. Het ging net buiten Eindhoven op de kant en toen ik een paar kilometer later omkeek zat er slechts 1 renner daar achter. Een plukje waren we dus al kwijt, helaas zat Stan daar ook bij.
Toen maar wat gaan opschuiven, want geen zin om eraf te waaien en door slim te rijden moesten er ook krachten gespaard worden. Tot ineens een kleine valpartij, door de berm, snel de weg weer op en terwijl ik op zij kijk zie ik kopman Jerry weg rijden. Hmmmm, hij was er dus ook enigzins bij betrokken. Snel het gas erop en daardoor snel weer aansluiting gevonden.

Amber weer bij het peloton en het ging weer op de kant. Wederom na een paar kilometer kijk ik om en zie nog 3 man achter mij, en geen Jerry. Gelijk paniek in mijn hoofd, wat nu? Doorrijden als enige CTWTer? Aflaten zakken en gaan werken voor de kopman? Veel vragen en geen oortje met iemand die mij het antwoord kan geven.
Besloten om toch in het 1e peloton te blijven, immers afzakken en beide niet meer terugkomen is ook nutteloos. Gelukkig was een kilometer of 20 (schat ik) een samensmelting weer een feit. Dus knn weer op mijn gemak zitten tussen al die kleppers.

Voor de rest gebeurde in de koers niet heel veel en was het wachten op uitloop pogingen. De laatste 10km gingen de tenoren van het peloton aan de boom schudden en zelfs besloten om een paar keer mee te springen. Massa sprints win ik immers toch niet, me laten mee leiden naar de slachtbank zonder enige poging leek me ook niks, dus alles of niks proberen. Het mocht niet baten, wel goed van voren, zelfs toen we de laatste rechte weg op draaiden.
Maar dan begint het wringen en de benen deden nu wel pijn, dus me in de buik mee laten zuigen en werd daardoor als 55e geklasseerd. Een relatief rustige dag en heelhuids aangekomen.

Foto's Hel van Brabant

2010-05-17T08:36:00.001+02:00

Stockholm

2010-05-13T12:04:00.004+02:00

Nee, niet om te fietsen maar gewoon om lekker te ontspannen. Een paar dagen volledig rust om daarna weer sterker te worden en op te bouwen naar Les Trois Ballons.

Wat foto's om een indruk te krijgen.

Koersfoto's Ronde van Brabant

2010-05-03T13:51:00.002+02:00

Achterin het peloton hangen zoals altijd in het begin.

Dan in het 2e uur opschuiven naar voren

Na lekke band proberen weer terug in het peloton te komen.

Ronde van Brabant

2010-05-02T21:24:00.000+02:00

Er is weer eens tijd voor een vrije klassieker voor amateurs. Dus afgezakt naar Brabant om daar zo'n 125km af te leggen voor een rit in lijn.
Na de goede trainingen en de Giro di Amerongen wist ik dat de vorm goed zat. Ik rij absoluut niet voor de prijzen, maar een goede klassering is welkom. Daarnaast was er regen voorspeld (onderweg in de auto kwam het met bakken uit de lucht) en zelf heb ik nooit zo veel moeite met regen. Dus moraal is aanwezig en hopelijk bij genoeg medecoureurs wat minder.
Vanwege het weer 2 reserve wielen mee genomen en een belgische ploeg bereid gevonden om mijn wielen mee te nemen.

De koers zelf dan. Er werd rustig gereden in het begin, waarschijnlijk hadden de meeste door dat het toch wel glad was en niemand wil risico nemen. Nou ja, bijna niemand dan, want de eerste paar rotondes gingen er toch steeds een paar onderuit. Voor de rest toch opvallend weinig valpartijen en het eerste uur werd er ook voorzichtig gereden. Het tempo was strak maar zeker niet te hard.
Een opvallend feit het eerste uur. Een bocht naar rechts en de boel op de kant zorgde toch voor de nodige inspanning. Er vielen de nodige gaten en door scherp rijden niet in de problemen geraakt. Jerry reed in mijn wiel dus ik wist ook wel dat het goed zou komen.

Daarna me rustig gehouden en gezorgd voor een soupele tred om zo min mogelijk spanning op de benen te creeeren. Het eerste deel van de 2e uur mijn energie in het naar voren rijden gestoken. En na anderhalf uur koers was ik eindelijk in de kop van de koers aanwezig. Vervolgens mij ook maar eens met de demarrages gaan bemoeien en met nog 2 heren zelfs even kort weg geweest. Zelf ben ik geen hardrijder en mijn medevluchters blijkbaar ook niet, dus zag als snel dat het een kansloze missie was.
Maar wel goed om de benen even te testen en me toen gaan positioneren voor de lokale ronden.

Vrij gemakkelijk bij de 1e 20 op de versmallende stukken naar de plaatselijke omlopen gereden. Ondertussen wetend dat het nu pas echt los gaat zat ik goed gepositioneerd, was scherp en de benen voelde ook nog goed. Op eens een paar plekken voor me wat lawaai en zie was fietsonderdelen over de weg rollen. Met logisch vervol pssssssssssssssssssssssssss, voordat ik me de vraag kan stellen of ik misschien lek heb voel ik mijn velg al op de weg.
Na wat gevloek mij rustig naar de kant begeven en zie het hele peloton voorbij razen. Wachtend op "mijn" belgische ploegleider die mijn wielen heeft. Met nr. 16 dien ik even te wachten en bevindt mij zo goed als achteraan de caravaan. Wiel wisselen en achter de auto verschuilen om proberen weer bij het peloton te komen. Al weet ik dat het heel moeilijk gaat worden gezien de finale nu is ingeluid.
Ik neem de tijd om naar voren de rijden en wordt helaas zelden geholpen door andere ploegleiders. De meeste hebben geen ervaring en weten niet wat ze met een renner bij de auto aan moeten en aan aantal trekken bewust hard op.
Het duurt een kilometer of 10 voordat ik bij de 1e wagen kom maar moet dan nog het stuk overbruggen naar het peloton. Een bocht zou me van pas komen maar helaas, een lang recht stuk en zie het peloton op een lint gaan. Geen goed moment dus. De krachten vloeien nu wel weg uit de benen en kan helaas de sprong niet meer maken en laat me tussen de auto's terug zakken en besluit bij het passeren van de start/finisch uit koers te stappen.

Tevreden met de eerste twee uur en nog meer tevreden met het positioneren voor de lokale omlopen. Maar dit niet om kunnen zetten in een resultaat. Maar ja toch dik 100km koers in de benen. En daar word ik dan alleen maar sterker van.

Giro di Amerongen

2010-05-01T16:55:00.000+02:00

Woensdag 28 april was het zover de eerste Giro van de 3 races bij de amateurs B. Gezien ik de overige data al andere plannen heb kan ik niet deelnemen aan het volledige klassement en moet het bij deze ene race laten.
Giro di Amerongen; een omloop van zo'n 5 kilometer die 10x moest worden afgelegd met de finisch op de, ja wel, Amerongse berg.
Het parcour was zelf niet lastig (op de finischstraat na) en de wind liet het ook afweten. Dus het zou lastig worden om weg te komen en een massasprint bergop stond eigenlijk al vast.
Aan de start stonden nog 5 ploeggenoten en plaats genoot Maikel. Genoeg renners dus om elkaar proberen te helpen of wat te creeren. Wel zijn er weinig renners met ervaring wat het moeilijk maakt om dan ook gezamelijk van voren te zitten.

Achteraan gestart, met 140! renners. Op het gemakje naar voren gereden en daar uiteindelijk 3 rondes over gedaan. Zoals verwacht was er nog niks weg maar werd er wel strak doorgereden. Het was continue onrustig voorin, want genoeg renners die wel er vandoor willen, maar ook genoeg heren die het gewoon weer dicht reden.
Ongeveer half koers was de stramheid van de benen af en toen maar eens besloten om ook een poging te wagen en gas gegeven.

Alleen 1 renner sprong mee en ook wij kregen geen ruimte van het peloton. Vervolgens mij voorin gevestigd en daar blijven zitten om mij op te maken voor de eindsprint. Het was al duidelijk dat er niks zou weg komen, maar wel alert gebleven voor het geval dat.

De "klim" liep behoorlijk chaotisch. De hele weg breed renners waarbij het ellenbogen werk niet werd geschuwd. Tijdens de klim moest er gedanst worden met als gevolg valpartijtjes en het nodige duw en trek werk. Helaas geen ruimte om mijn benen flink aan het werk te laten en toen de ruimte er wel kwam was het leed al geschiet. Te ver van achteren om echt mee te sprinten met als gevolg een 22e plek.

Tevreden over het rijden, maar niet helemaal over het resultaat. De progressie t.o.v. vorig jaar is duidelijk aanwezig. Hopelijk zal dit zich ook gaan uitten in resultaten.

Klimmen Banneux Klimmen

2010-04-22T20:44:00.003+02:00

Aanstaande zondag is het weer zover. Een van de mooiste toertochten van Nederland. Een hele mooie route door zuid-limburg en vervolgens Belgie in. Er worden zo'n 130km voorgeschoteld met de nodige klimmetjes. Het hoogtepunt van die dag is voor mij altijd de 5km lange klim naar Banneux. Niet te zwaar, gelijkmatig lopend en met mooie stukken door het bos. Altijd fijn om daar de benen weer eens te testen.

Wel een aderlating is het missen van Cote de Cornesse dit jaar. Wegens wegwerkzaamheden kan het niet anders en wordt de Eysebosweg als alternatief geboden, maar ja die heb ik al zo vaak gereden en is toch niet van hetzelfde niveau.

De vooruitzichten zijn super, de tijd om streepjes te kweken is weer aangebroken dus korte broek en shirt kortemouw gaan zeker mee in de tas!

Om 9 uur vertrekt er een treintje vanaf de inschrijving, eens kijken of het lukt om tijdig aanwezig te zijn.

Singels en Essentocht

2010-04-21T11:59:00.000+02:00

In de week niet echt veel kunnen trainen en in het weekend stond rust gepland vanwege een lang weekendje weg. Helaas wat as (roet) gooide roet in het eten en we konden daarom niet vliegen naar Stockholm.
Dit gaf ruimte om naast studeren wel wat te fietsen en opzoek gegaan naar een toertocht in de buurt om zo wat uren te maken.

Samen met Remco en Bart naar Neede gereden om ons in te schrijven en daarna lekker dom de pijlen te volgen.
Vader Bart kwam ook aansluiten zodat we keurig 2 aan 2 konden rijden zodat het sociale aspect ook aanwezig zou blijven.
Het tempo was strak te noemen maar door regelmatig van kop te wisselen konden de benen ook tot rust komen. Wel moet gezegd worden dat Remco wel heel veel kopwerk voor zijn rekening nam, "no chain" zoals hij het zelf al zo mooi zei.
Uiteraard nog even gestopt voor koffie met gebak. Het weer was heel erg goed en nog even de overbodige kleding uitgetrokken om toch alvast wat kleur te krijgen. Zo'n 4 1/2 uur later waren we weer thuis met 145km in de benen. Een goede duurtraining met alvast een schuin oog naar Trois Ballons.

Koers foto's

2010-04-13T21:38:00.001+02:00

Tussen de wielen

Sleuren op kop

Wieleromloop Edam-Volendam

2010-04-11T20:55:00.001+02:00

Een omloop van 5km wat in totaal 22 keer afgelegd werd voor alleen amateurs B met zo'n 120 man aan de start. En dat helemaal in Volendam.
Met Maikel naar het westen van het land gereden om daar deel te nemen aan deze serieuze amateur B koers. Er zijn weinig wedstrijden van deze lengte en met de verwachte wind maakte het dit uitdagend.

Wind, tja dat is er wel bij het ijsselmeer dus ook dat was vandaag aanwezig. Het maakte de omloop lastig want in de rug, pal op de neus of van de kant, het is allemaal lastig.

De koers zelf dan. De eerste ronden attend voorin meegezeten aan gezien ik verwachte dat het in waaiers uit elkaar zou slaan. De eerste premie sprint meegedaan en nog een envelopje in de wacht gesleept. Dit voel je wel even dus daarna weer terug het peloton in om te herstellen.
Iets later reden er 5 heren weg en zowel Maikel als ik zat er niet bij. Deze bleven op een 10tal seconden hangen en paar ronde later waren ze er aan voor de moeite.

Zoals verwachte iets voor half koers weer wat demarages en 7 heren ging er vandoor. Het werd zo'n 20 seconden maar nog altijd binnen bereik dus af en toe op kop meegedraaid om het gat niet op te laten lopen maar voornamelijk het bordje van andere leeg gegeten.
Gedurende de koers gebeurde er niet heel veel. Het gat schommelde ronde na ronde tussen de 10 a 20 seconden tot 4 ronde voor het einde. Zeven man reden weg en ik zat iets te ver om te reageren. Ik dacht dat Maikel er bij zat dus bleef op mijn gemak zitten. Totdat ik een ronde later merkte dat niet het geval was. Helaas de 7 kwamen bij de 7 dus met nog 15 km te gaan zou dat erg lastig gaan worden.
Met nog 2 ronde te gaan leek het erop dat het peloton het gat zou dichten maar niemand wilde, logisch, het laatste stukje dichten.
Dus dit betekende sprinten voor plek 15. Besloten om mee te doen zodat ik kan oefenen met potioneren met een massa aankomst. Dit lukte aardig en kwam als ongeveer 10e van het peloton over de meet.

Tevreden met de benen en de vorm. Niet helemaal tevreden met het resultaat want ik was goed genoeg om in de kopgroep te zitten. Maar ja, als telt niet en dat is nou eenmaal koers!

Op naar de volgende!

Plezier voor twee

2010-04-09T21:34:00.002+02:00

Vanochtend met de fiets naar het werk vertrokken om de benen los te rijden. Deze week al 3 intensieve ritten achter de rug en een beetje peddelen is goed voor de benen en is ook gewoon genieten. Ook deze keer verraste Rotem mij met een telefoontje. Dit keer mocht ik wederom naar huis zodat we samenkonden fietsen.

Het zonnetje scheen en dat is extra genieten. Samen een rondje naar Neede gedaan, met voor mij een heel rustig tempo. Maar de training maakt niet uit! Het is leuk en daarnaast voelen de benen na zo'n dagje toch wel een stuk beter.

Zeker op de momenten dat het niet hard gaat is er de tijd om te genieten van de natuur en het mooie landschap dat Twente te bieden heeft.

Lang leve het voorjaar zal ik maar zeggen.

Zomeravondcompetitie Eibergen

2010-04-09T15:24:00.000+02:00

Nu het voorjaar echt op gang komt beginnen de zomeravondcompetities ook weer. Zoals elk jaar biedt Eibergen ook deze competitie. Het niveau wat gelijktijdig start om 19:00 verschilt nogal tussen de rijders. Maar dat maakt het altijd een goede training om te zorgen voorin te rijden. Gaten dichtrijden kost immers veel kracht (wel een goede training) maar je schiet er niet echt veel mee op.

Deze avond een man/vrouw of 40 aan de start en de eerste paar ronden werd er rustig gereden. Het peloton moet ook na deze lange winter nog wennen en eigenlijk zijn er de hele avond amper uitval pogingen. Mijn plan was simpel, mee rijden in het peloton. De benen doen immers nog zeer na Rund um Koln dus niet te gek doen is het devies. Wel is het goed om wat snelheid op te doen met het oog op de komende koersen.
Dat er niet echt gekoerst werd kwam mij dus wel gelegen.

Een paar keer een gaatje dicht moeten rijden aangezien ik geen inspanning wilde leveren om naar voren te rijden. Dus toen de benen echt kunnen testen. Het dichten van gaten ging vrij gemakkelijk dus dat biedt perspectief.

De laatste 2 ronde continue in het laatste wiel gezeten en alleen pas naar voren gereden met nog een halve ronde te gaan. Wel besloten om de sprint te laten lopen gezien de benen dit nu niet kunnen waarderen. Me uit laten bollen en kwam door de goede positionering als 9e over de streep.
Volgende week weer!